Theo de Rooij

Morgen, op de rustdag in Pau, had Theo de Rooij in de grote zaal van Palais Beaumont de woorden van Rabokopman Denis Mentsjov vlekkeloos heen en weer kunnen vertalen tussen Engels en Frans. Zoals hij vorig jaar op dezelfde locatie uitblonk toen de Deen Michael Rasmussen aan de wereldpers uitlegde dat hij in zijn voorbereiding op de Tour de France in Mexico was geweest.

Mooie coureur, De Rooij, toen hij in de jaren tachtig aan de zijde van landgenoot Peter Winnen bij de profs debuteerde in het blauw van het Belgische IJsboerke, de ploeg van Walter Godefroot. Tweede in de Ronde van Zwitserland, toptwintig in de Tour, later jarenlang betrouwbaar wegkapitein bij Panasonic van Peter Post. Als ploegleider al even betrouwbaar, hoewel soms nerveus. Zoals in de Amstel Goldrace van 2001, toen Erik Dekker zogenaamd twijfelde of hij Lance Armstrong kon verslaan. De Rooij explodeerde in de auto. Altijd bezorgd ook om het imago van ploeg en sponsor, soms tot irritatie van de renners. Zoals toen de roddelbladen meldden dat Michael Boogerd een relatie had met Miss Nederland (zijn huidige vrouw) en De Rooij hem belde of dat nou nodig was. Anderen klaagden wel eens over te weinig contact. Maar inmiddels verlangt het overgrote deel van de Raboploeg terug naar de tijd dat De Rooij nog de baas was.

Op vrijdag 27 juli 2007 wordt Theo de Rooij, die twee dagen eerder geletruidrager Rasmussen uit de Tour heeft gehaald, door de bazen van Rabobank ontboden in Parijs. Er volgt een gesprek „waarover de lezingen uiteenlopen” (uit onderzoeksrapport commissie-Vogelzang, eind vorig jaar). Een week later neemt De Rooij ontslag als directeur.

Maarten Scholten