Roltrap zoals hij is bedoeld

Toen de roltrap werd geïntroduceerd was er nooit rekening mee gehouden dat mensen erop zouden stilstaan. Het ding moest immers de doorgang bevorderen en stilstaan op een roltrap kost meer tijd dan lopen op een gewone trap. Helaas is lopen op de roltrap in Nederland volstrekt onmogelijk. Daarom mijd ik ze.

Dat is een principekwestie geworden, want ik haat het wanneer anderen voor mij de snelheid bepalen waarmee ik me voortbeweeg. Om dezelfde reden mijd ik ook de lift. Daarbij komt dat traplopen gezonder is. In sommige gevallen, op sommige stations bijvoorbeeld, kun je echter niet anders dan per roltrap omhoog of omlaag. En op die momenten erger ik me dood aan de mensen die mij de weg versperren.

Onlangs was ik drie dagen in Londen, waar ik de stad doorkruiste per metro. Dat zijn heel wat roltrappen per dag met exemplaren van vijftig, zestig meter lang. Maar het verbaasde me hoe snel ik boven en beneden was. Je kunt er namelijk op lopen. Stilstaan kan aan de rechterkant, lopen doe je links. Wat overigens vreemd is, omdat in het verkeer alles links is, maar dat terzijde. Drie dagen lang heb ik me verlustigd aan roltrappen zoals roltrappen zijn bedoeld.

Nu is het zo dat Engelsen zodra ze ergens moeten wachten onmiddellijk in een rij gaan staan. Zelfs voetbalhooligans, hoe bezopen ook, gaan op de roltrap aan de kant. In Nederland gaan we in het algemeen meer in drommen en ik zie dat eerlijk gezegd ook niet zo snel veranderd.

Dat neemt niet weg dat we het moeten proberen. Nederland kan beter, jawel. Het kost minder dan één poortje voor de ov-chipkaart, één meter van de Amsterdamse Noord-Zuidlijn of één enkele treinrit op de hogesnelheidslijn. Laat het aanbesteden, kies de allergoedkoopste aanbieder, laat het maken van het allergoedkoopste materiaal dat er is: een bordje: rechts staan, links lopen.

Franca Treur

Amsterdam