Jonge stemmen in alle kleuren

Jazz North Sea Jazz Festival. Gehoord 12,13 juli, Ahoy Rotterdam.

Met de stem als thema dit jaar op het North Sea Jazz Festival kwamen er zangstemmen in alle kleuren voorbij. Van zacht dwarrelende noten, rauwe geselende keelgeluiden tot elastische stemverkenningen; een onnoemelijk groot aantal zeer diverse zangers presenteerde zich.

Veel vocalisten, als soulzangeres Alicia Keys, waren van het publieksvriendelijke soort. Een wat koele Paul Simon verzandde teleurstellend in een kabbelend concert met Afrikaanse motieven, en souldiva Chaka Khan revancheerde zich voor haar teleurstellende optreden van 2005, met een stevige, met gospel doordrenkte set.

Bij krachtige concerten van de soepel zingende, jonge talenten Melody Gardot, José James, Yael Naim en Lizz Wright puilden de kleine zalen uit. De organisatie had zich duidelijk vergist in in de belangstelling. Uitschieter was José James die ondanks zijn keelontsteking vol overtuiging liet horen waarom hij hét talent van nu is: jazz zonder clichés maar met een street attitude. Yael Naims debuut was vrolijk en zonnig. De Engelse, Franse en Hebreeuwse liedjes laveerden tussen folk, pop en soms wat jazz en bekoorden meteen.

De kolkende show van Sharon Jones behoort tot de memorabele concerten van North Sea Jazz 2008. Ze heeft een enorme persoonlijkheid, is schaamteloos direct. Gedragen door de pakkende old school sound van de funky blazers in haar band The Dap-Kings, ging ze pittig door het lint met ijzersterke retro-soulknallers. James Browns It’s A Man’s Man’s Man’s World kreeg een geheel andere betekenis toen zij het onder handen nam: vrouwen hebben er een nieuw feministisch lijflied bij.

Net toen we dachten dat Gino Vannelli zijn glij-imago van zich af had geschud, liet hij zich weer met wit strakzittend pak, een hoge, zwart krullende haardos en zwarte zonnebril zien. I Just Wanna Stop, zong hij, de armen weer gespreid als het sekssymbool van twintig jaar terug, precies timend wanneer het publiek zou smelten. Maar alleen zijn stem trok de aandacht: rijker, voller en interessanter dan toen. Dat werd bevestigd in duo-vorm met de jazzpianist Bert van den Brink. Er zat fluwelen tederheid in de noten.

Ook Diana Krall legde al zingend aan de vleugel een wollen deken over haar publiek. Voor haar concert moest flink worden bijbetaald, maar de verwachtingen werden niet helemaal ingelost. Ze heeft een heerlijk diepe whisky-stem, maar ze bleef oud repertoire herkauwen.

Maakte ze maar eens echt een vrije val, zoals improvisator Bobby McFerrin. Onverwacht speelde hij een stemmenspel met Naturally 7: een a capella groep van baritons en tenoren die drums, trompet, bas en keyboardeffecten nabootsen. Creatief en prima gek was ook de stemkunst van Greetje Bijma en Maja Ratkje.

Het beloofde aandeel Joni Mitchell bij pianist Herbie Hancock en zijn topkwintet viel een beetje tegen: slechts twee nummers. All I Want werd intens vertolkt door zangeres Sonya Kitchell, River kreeg bezieling dankzij Amy Keys. Hancock ging vooral los op gemoderniseerd oude hits als Cantaloupe Island. Een feest zónder stemmen, maar sounds en riedels uit synthesizer en de campy ‘keytar’ van de grote toetsenist.