Een maand werken voor 1,3 iced lattes per dag

Ik begrijp nog nauwelijks iets van de prijzen hier. Bij de Starbucks betalen Indonesiërs rustig 30.000 roepia (2,10 euro) voor een iced latte. Voor de helft van dat bedrag ben ik vorige week naar Sex and the City the Movie* geweest. En voor de helft dáárvan krijg je een heerlijke portie nasi goreng met kip en kroepoek op straat.

Toen ik afgelopen week op stap was voor een verhaal over de verhoging van de benzineprijzen, leerde ik op dit gebied weer wat bij van de straatverkopers die ik interviewde. Een ritje op de ojek - de brommertaxi waar ik nog niet achterop durf te springen - kost ongeveer 6.000 roepia (40 cent). Een ritje met de bus-zonder-airco 2.500. Een kilo eieren kost 15.000 roepia. Een kilo wortels: 4.000.

Als je weet waar je moet zijn, dan. En als je hebt geleerd af te dingen. In de supermarkt betaalde ik laatst 8.000 roepia (55 cent) voor een mango. Bijna net zoveel als in Nederland, terwijl ze hier gewoon aan de boom hangen! En de wasserette vraagt 5.500 voor het wassen van een onderbroek. Die komt dan wel gestreken, zwaar geparfumeerd en in plastic verpakt terug.

En hoeveel verdient men dan? Ik heb het aan een páár mensen gevraagd. Zo vertelde de verkoopster van nasi goreng dat zij en haar man per maand ongeveer 500.000 roepia (35 euro) winst maken. Van een fulltime huishoudelijke hulp voor een buitenlands gezin hoorde ik dat hij 1 miljoen verdient. Een verkoopster in een Engelstalige boekhandel: 1,2 miljoen. Daarvan kan ze dus elke dag 1,3 iced lattes drinken.

* Nog even voor wie wil weten hoe het is om in een islamitisch land naar Sex and the City the Movie te gaan: de censoren leken netjes te hebben geknipt - als er al blootscènes misten, hebben we dat niet gemerkt. Zinnen als the guy had funky tasting spunk kunnen hier ook gewoon. Enige verschil: de zaal lag elke keer in een deuk als er zoenende mannen in beeld waren.