Pollini in een subtiele dubbelrol

cd klassiek

M. Pollini: Mozart – Piano Concertos KV. 414, 491 ****

In 2006, het 250ste geboortejaar van Mozart, richtte pianist Maurizio Pollini voor het eerst sinds lang zijn blik weer op Mozart. Met de Wiener Philharmoniker nam hij de Pianoconcerten KV 453 en KV 467 op, zonder tussenkomst van een dirigent. Die werkwijze herhaalt hij nu voor het charmant-elegante KV 414 (1782) en het zwaardere, introspectieve KV 491. In de klank van de Wiener hoor je de traditie, het diep gewortelde gevoel voor dit repertoire. Dat solist Pollini óók de dirigent is, levert mede daarom niet de minpunten – verminderde aandacht, rafelige overgangen – op die kunnen dreigen bij de dubbelrol solist/dirigent. In de ademende fraseringen in het openingsdeel van KV 414 en de spanningsopbouw is het orkest – zoals ook in het slotdeel – iets sprankelender dan Pollini zelf. Hij ontroert door zijn eenvoudige, bespiegelende spel in het Andante. In KV 491 – behalve ernstiger ook groter dan KV 414 – komt Pollini thuis. Prachtig is hier de introductie, met zijn pastorale houtblazersestafette. Pollini vervlecht virtuoos en subtiel spel naadloos in dat van het orkest.