Eigenlijk lijken Lex en Máx daarin heel erg op mij

Ik begon me alweer kwaad te maken, maar het bleek niet nodig. Gisteren las ik in de krant dat Willem-Alexander en Máxima een vakantiehuis willen kopen op een klein eilandje voor de kust van Mozambique.

Mijn aanvankelijke reactie was er een van irritatie, van ‘hebben jullie al niet genoeg met je boten en je kastelen en je gouden kroontjes’, rap gevolgd door mismoedige gedachten over ‘mijn belastingcenten’, maar toen las ik in het artikel dat het beoogde vakantiehuis, in Ponte Torres, een Afrikaans ecodorp met recyclingprojecten, waarschijnlijk tussen de 100.000 en 150.000 euro ging kosten.

Een koopje! Doe mij ook zo’n vakantiehuis! Goed, de vliegreizen naar zo’n eilandje voor de kust van Afrika zullen misschien wel duur zijn, en ook niet heel erg eco, maar voor de rest is het gewoon een budgetmaisonnette die Lex en Máx daar aanschaffen. Ik bedoel, voor een ton kun je tegenwoordig amper een houten kleedhokje aan het beregende strand van Castricum krijgen. Dus zo’n ecohuis is een veilige investering, een echt Hollands zuinig koopje.

Eigenlijk lijken Lex en Máx daarin heel erg op mij. Zij doen luxe, maar dan goedkoop, en ik doe goedkoop, maar dan luxe. Na mijn immense en onverwachte kampeersucces van vorig jaar ga ik dit jaar weer, ook naar een soort ecodorp, waar mens, dier, ongedierte en bijzondere recylingprojecten (de wc) in harmonie samenleven: de Franse camping.

En ik neem mee: een tent die groter is dan menig huis waarin ik gewoond heb, met honderden ritsen, dakramen, een woonkamer en twee slaapkamers, waarin je bovendien rechtop kunt staan. (Ja, voor minder doe ik het niet meer. Ik ga deze vakantie gewoon rechtop doorbrengen.) Ook neem ik mee: een keuken. Dat wil zeggen: een volledig gasfornuis met een dichtritsbaar kastje eronder, waar je dan gezellig je onwelriekende kaasjes in kunt opbergen opdat mieren- en andere kolonies ze niet ontdekken. Ook de campings die we gaan bezoeken zijn luxe: de ene camping heeft een eigen riviertje dat op grillige wijze dwars over het terrein loopt, de andere camping heeft een eigen kasteel.

Ik weet het, voor al dat geld had ik ook gewoon een huis voor de kust van Mozambique kunnen kopen, naast mijn soulmates, maar dat hoorde ik te laat. Vanaf maandag ben ik vier weken weg, naar een wereld van ritsen, riviertjes en ongebreidelde luxe.

Tijdens de vakantie van Aaf schrijft Sandra Heerma van Voss op deze plek een column.