Column

Eigenaardig

Vriendin van mij woont in een mooi Amsterdams appartement dat ooit bewoond is geweest door twee strakke nichten. Dus is het licht, hip en yup. In het pand zijn meer appartementen en daarom is er een Vereniging Van Eigenaren. Een paar keer per jaar komen de bewoners samen om te vergaderen en mijn vriendin kan daar uiterst vrolijk over vertellen. Het zijn dure appartementen, bewoond door voornamelijk dertigers, die er hard voor moeten tweeverdienen en er daarom zelden zijn. Ze slapen er en in het weekend scharrelen ze er een beetje rond. Maar ook dan zijn ze er bijna nooit. De door de week veel te veel zittende kantoorlijven moeten dan weer worden strak gezweet in de sportschool en er moet natuurlijk worden genetwerkt, ofwel gegolfd en gefeest.

Toch hebben de bewoners in de weinige tijd die ze met elkaar in het pand doorbrengen last van elkaar. En op de vergaderingen komen die ergernissen naar buiten. Vuile voeten in het halletje. Op wiens kosten wordt de kokosmat uitgeklopt? Te veel rondslingerend reclamedrukwerk. En meer van dit soort gemuts. Twee echtparen hebben kinderen en dus ook zo’n in Amsterdam-Zuid verplichte kakfiets.nl met zo’n bak voorop. De kinderloze bewoners vinden die fietsen te breed. Ze belemmeren de doorgang op de stoep en moeten daarom elders geparkeerd. Hier is laatst anderhalf uur over gediscussieerd. De advocaat van tweehoog kwam met jurisprudentie over wat er wel en niet op een stoep mag staan, maar sinds kort denkt hij milder. De vergadering denkt dat zijn vriendin, iets snels in de reclame, zwanger is. Wel aardig om te weten dat bijna alle bewoners academici zijn. Hebben dus gestudeerd en een aantal jaren van hun leven op een ranzig kamertje in een schimmelend studentenhuis vertoefd. Maar op de een of andere manier zijn ze dat vergeten.

Op de laatste vergadering ging het in het pand over etensluchtjes. Of om de notulen letterlijk te citeren: hinderlijke etensluchtjes. Een mevrouw, iets heel hoogs in de IT, had last van de kookkunsten van de snelle advocaat van tweehoog en de kandidaat-notaris van driehoog sloot zich bij haar aan. Ook hij rook uien en knoflook op momenten dat hij daar geen behoefte aan had. Mijn vriendin ruikt bijna nooit iets. En als ze wat ruikt vindt ze dat eerder lekker dan hinderlijk. Het is leuk thuiskomen in een pand waar achter diverse deuren goed gekookt wordt. Rook ze maar wat! Dat vindt ze eigenlijk nog het ergste: het is etenstijd en je ruikt niks. Alles ploetert nog in een kantoor aan de Amsterdamse Zuidas en knaagt daar iets vies uit een kantine. Of ze magnetronnen iets smerigs in een plastic bakje van de avondwinkel. Maar goed: de dertigers hebben dus last van elkaars etensluchtjes en nu hebben ze een speurneus van een bouwkundig adviesbureau ingehuurd en hij komt binnenkort ruiken en meten.

Daarna schrijft hij een rapport, dat rapport wordt behandeld in de vergadering, daarna wordt er ongetwijfeld een second opinion aan een ander bouwkundig adviesbureau gevraagd, dan begint het offertecircus, waarna na twee jaar oeverloos vergaderen en ruziën een hele dure kookluchtjesbestrijder aan de aanleg van een of ander raar afzuigsysteem begint. En daar komt natuurlijk ook weer gezeur over. Moet je meebetalen aan iets waar je absoluut geen last van hebt? Dat is overigens niet het probleem van mijn vriendin. Zij moet alleen maar heel hard lachen. En haar man nog harder.

Waarom ik dit schrijf? Ten eerste omdat ik het onbedaarlijk grappig vind dat afgestudeerde mensen zich hier serieus mee bezighouden. En omdat ik weet dat er in Nederland duizenden van dit soort sneue verenigingetjes zijn. Mensen, die overdag onze economie draaiende houden door tegen een buitenissig uurloon de consultant uit te hangen, debatteren ’s avonds over hinderlijke etensluchtjes. Dat is toch grappiger dan leuk?

Of ik een advies heb voor deze hardwerkende dertigers? Absoluut. Probeer eens een woning in Darfur. Of anders Eritrea. Daar is het altijd lekker weer en daar heb je absoluut geen last van hinderlijke etensluchtjes.

Youp van ’t Hek