Een handdoek in het heelal

De wereld wordt steeds kleiner, maar er blijven altijd plekken waar bijna niemand komt.Deel II van een zomerserie over imaginaire bestemmingen: De ruimte

Ruimtetoerisme wordt steeds populairder, maar is nog erg prijzig. Je moet je onderwerpen aan zuurstoftrainingen en aan fysieke en psychiatrische onderzoeken. En nog een nadeel: er zijn maar een paar bases vanwaar je kan vertrekken; vooralsnog alleen in New Mexico, Singapore en binnenkort de Verenigde Arabische Emiraten. Die laatste lanceerbasis is nog volop in ontwikkeling, mede dankzij sjeik Saud Bin Saqr Al Qasimi van het emiraat Ras Al-Khaimah.

Al met al een hoop geld en gedoe voor wat eigenlijk een behoorlijk oncomfortabele manier van vakantievieren is – weinig buitenlucht, slecht eten en rampzalig sanitair. Tenminste, als je binnen de gebaande paden blijft. Maar off the beaten track is het vele malen goedkoper, avontuurlijker en kom je echt in contact met de lokale bevolking. Voor de ware backpackers is het mogelijk om met een gemiddelde van 30 Altairiaanse dollars per dag rond te komen – dat is inclusief overnachten, drie maaltijden per dag, transport en de, binnen de transgalactische cultuur nu eenmaal sociaal onontkoombare, alcoholische versnaperingen. Dan moet je wel bereid zijn om sporadische ongemakken te trotseren en te vertrouwen op de vriendelijkheid van andere reizigers.

Lifters meenemen is onder aardse ruimtetoeristen nog nauwelijks ingeburgerd. Maar er zijn doorgewinterde avonturiers die goede ervaringen hebben met deze aanpak en zweren bij deze alternatieve vorm van ruimtetoerisme. Hun tips en reisverhalen zijn terug te lezen in de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, een handig boekje om mee te nemen, hoewel alweer behoorlijk verouderd (1979). Het gaat ook wel erg in op de persoonlijke problemen van de hoofdpersonen.

Voor alle duidelijkheid: ook in het geval van liften blijft bagage een probleem – het is af te raden om veel meer dan een handdoek mee te nemen. Dat is even aanpassen, maar bedenk dan dat je je via de reguliere organisaties blauw betaalt aan elke extra kilo bagage, waarvoor immers 25 kilo extra brandstof gerekend wordt. En een handdoek is het enige wat je echt nodig hebt: als deken tijdens de koude nachten in de woestijnen van Kakrafoon, als badattribuut op de marmerzanden stranden van Santraginus V. of om voor je ogen te binden als je op Traal zo onfortuinlijk bent om het Bugblatter Beast te treffen (dat gaat er namelijk van uit dat als jij hem niet ziet, hij jou ook niet kan zien). Bovendien geldt een handdoek onder mede-ruimtebackpackers al jaren als statussymbool. En op welgestelde ruimtetoeristen, van wie je af en toe afhankelijk zult zijn, maakt het een verzorgde indruk.

Aan reisbestemmingen geen gebrek in het universum, hoewel je er soms achter zult komen dat plekken die bekend stonden om hun idyllische en ongerepte natuur inmiddels erg hebben geleden onder het massatoerisme. Zo worden de prachtige landschappen van Bethselamin zo druk bezocht dat de lokale autoriteiten drastische maatregelen hebben genomen, die onvoorbereide reizigers lelijk kunnen verrassen. Uit angst voor erosie wordt elke bezoeker bij aankomst en vertrek gewogen. Elk surplus aan gewicht wordt ter plekke verwijderd en blijft op de planeet. Raadzaam is het om vlak voor de douane nog even naar het toilet te gaan.

Gelukkig zijn er nog talloze uitwijkmogelijkheden. Margrathea bijvoorbeeld, ooit het San Tropez van het universum, nu een enigszins ingedutte renteniersplaneet, maar nog steeds de moeite waard wegens de spectaculaire dubbele zonnenopgang. Bedenk alleen wel dat het zelden iemand gelukt is om Margrathea te vinden, aangezien het midden in een zwart gat ligt.

Of ga eilandhoppen op Damogran! Je kan daar nog altijd heerlijk deltazeilen. De eindeloze oceanen staan garant voor een fantastische dag uitwaaien, zonder last te hoeven hebben van andere watersporters. Zachte baaien en steile kliffen sieren de horizon, maar de horecasector is er onderontwikkeld. Voor het nachtleven kun je beter op Betelgeuse 5 zijn, waar de bevolking wel van een Pangalactische gorgelshot houdt.

Een afrader is Vogsphere. Niet zozeer wegens de flora en fauna: de gazelle-achtige hoefdieren en tengere bomen zijn werkelijk adembenemend. En de krabben vormen een delicatesse. Bij de lokale bevolking van de Vogons is het echter onprettig toeven, bureaucratisch ingesteld, onhartelijk en nogal slijmachtig als ze zijn. Zorg er vooral voor om niet op een Vogspheerse poëzieavond te belanden. Deze vrij gutturaal georiënteerde kunstvorm heeft menig toehoorder in ernstige medische problemen gebracht! Geruchten gaan rond van toeschouwers met spontane interne bloedingen en de voorzitter van de Mid-Galactische kunstraad beweert zelfs een voordracht alleen te hebben kunnen overleven door één van zijn eigen benen af te kluiven.

Eveneens te vermijden zijn de eerste drie planeten van het Sirius Tau stersysteem, waarvan alle landmassa’s geheel zijn volgebouwd met de klantenservicekantoren van de IT-monopolist van het heelal: Sirius Cybernetics Corporation – hun laatste innovatie, de voorziening van hun producten met persoonlijkheden, heeft voor veel ontevreden consumenten gezorgd; vooral de manisch-depressieve, sarcastische en hypochondrische robotmodellen zorgen voor veel klachten.

Maar laat u niet afschrikken door deze laatste opmerkingen. Een interplanetaire vakantie blijkt voor steeds meer mensen, ook die met de krappe beurs, de ultieme manier om er eens helemaal uit te zijn. De uitdijende ruimtetoerismesector zorgt alleen wel voor een overbelaste intergalactische infrastructuur. En het gerucht gaat dat dat wel eens ten koste van de aarde zou kunnen gaan, die precies op een knooppunt ligt en nu al miljoenen jaren voor fileproblemen zorgt. Maar dat lijkt me een sterk verhaal.