Vlaming wil geen huwelijk

Een Dietsche eenheid heeft geen schijn van kans, zegt Thomas Blondeau. Vijf denkfouten van Geert Wilders en Martin Bosma.

Mijn opa stemt Vlaams Belang en mijn pa haat Jacques Brel omdat die wel eens een grappig liedje schreef over Vlaamse boerinnen. Zelf ben ik een West-Vlaming die al een decennium in Zuid-Holland woont en verliefd is op een Zeeuwse.

Zowel genetisch als sociaal ben ik dus voorbestemd te sympathiseren met de suggestie van de PVV’ers Geert Wilders en Martin Bosma om Vlaanderen en Nederland samen te voegen. Toen ik hun voorstel las, sprong mijn hart op. Geen urenlange grenscontroles meer, geen gesmeek om verblijfsvergunningen, geen gehannes met franks en guldens, misschien wel een gemeenschappelijke taal!

Wacht, dat is al geregeld door die institutie waarop de PVV zo kankert: de Europese Unie. Behalve de taal dan – inderdaad een erfenis van die gemeenschappelijke geschiedenis die Wilders en Bosma even hebben samengegoogled. Maar hadden zij hun zoektermen licht gewijzigd of elders hun licht opgestoken, dan had het stuk ongeschreven kunnen blijven. Wat schort er aan de Groot-Nederlandse gedachte?

De geschiedkundige denkfout: Vlaanderen en Nederland zijn historisch verbonden. Wilders en Bosma moeten terug naar de geuzentijd om nog iets te vinden van broederliefde tussen de Vlaamse en Nederlandse Leeuw. Meer recente gebeurtenissen zoals de Tiendaagse Veldtocht en de Eerste Wereldoorlog getuigen eerder van bloedlust dan nestwarmte.

De politieke denkfout: een fusie vergt slechts wat bestuurlijk doorzettingsvermogen. Stel dat hun referendum er komt en de meerderheid wil bij elkaar intrekken. Eer de feestelijke bitterballen en garnaalkroketjes op zijn, is de vraag wie het gelag betaalt. België torst zo’n 290 miljard euro aan staatsschuld mee; het zuinige Nederland slechts 219 miljard.

En is Brussel uitgenodigd? Want geen Vlaming gaat dit economische en culturele hart opgeven. Doet de Europese hoofdstad mee, dan wonen er honderdduizenden Franstaligen in Vlaanderen-Nederland. Jullie vinden de Friezen al lastpakken? Wacht maar tot je francofonen om taalwetten hoort vragen. Het gedoe met koningshuizen en Vlaamse en Nederlandse premiers slaan we maar over.

De Hollandse denkfout: Vlamingen vinden dit ook een goed idee. Nee hoor, nog geen twee procent van de Vlamingen wil een statenhuwelijk met Nederland, getuige een onderzoek van de Katholieke Universiteit van Leuven uit 1999. Zelfs in de meest schimmige internetpeilingen is er geen meerderheid voor te vinden. En mocht Vlaanderen splitsen, denkt u dat de pasgeboren republiek onder Oranjes rokken wil?

De psychologische denkfout: Vlamingen hebben behoefte aan een grote broer. Geenszins. De Vlaamse generatie die nu het land bestuurt, heeft nooit de taaldiscriminatie meegemaakt die mijn grootvader heeft gekend. Hij heeft Franstalige dokters en superieuren moeten verdragen. Maar Vlaanderen is allang geen verarmd en onderontwikkeld gebied meer. Wilders’ verhaal over hoe Vlaamse soldaten stierven door Franse bevelen, is jaren geleden ontmaskerd als een nationalistische mythe.

De belangrijkste denkfout: Vlamingen hebben iets met Nederlanders. Nou, nee. Toen ik eind jaren negentig naar Nederland ging, keken we nog tegen ze op. Oké, koken, bier brouwen of beleefd praten lukte ze niet. Maar die keeskoppen maakten wel verdomd goede televisie en boeken, ze gingen ruimdenkend om met minderheden en wisten miljoenenbedrijven uit de grond te stampen.

Toentertijd spraken Nederlanders slechts in moppen over mijn vaderland. Of ik al patent had gevraagd op uitvindingen als het condoom met zweetgaatjes, het overdekte vliegveld of de helikopterschietstoel. Voor de rest wisten ze dat ten zuiden van Sluis mensen woonden die incest bedreven met een zachte ‘g’ en kinderen lokten met dioxinekippen.

Maar na tien jaar van schreeuwpolitiek, vuurwerkrampen, vallende kabinetten en politieke moorden praten de Nederlanders nog steeds te hard en drinken ze nog steeds karnemelk. De rest zijn ze kwijt. De Amsterdamse romans blijven ongelezen en Hilversum bestaat niet meer.

De Grote Dietsche gedachte is al zo’n uitgekauwde denkoefening dat zelfs een glas Heineken meer smaak bevat. Of op zijn West-Vlaams: Geert, ge kunt mijn kloten kussen. En nee, dat heeft niks met seks te maken.

Thomas Blondeau is een Belgische schrijver en journalist die woont in Nederland.