‘Elke beslissing werd genomen op mijn vormgevoel’

Aan de kunstacademies studeren honderden studenten af. Deel 4 van een serie: Leonid Babiichouk van de ABKM in Maastricht.

Niet vaak zie je een dertienluik van drie meter hoog en meer dan zestien meter lang. Panelen vol nachtmerrieachtige taferelen en uitgevoerd in een trefzekere tekenstijl met houtskool en Siberisch krijt. Overdonderend staat het opgesteld in een zaal van de Maastrichtse kunstacademie. Bezoekers staan verbijsterd stil, soms „gadverdamme” mompelend of „wat is dit?”

Het kost lang om tot je door te laten dringen wat Leonid Babiichouk voor zijn examenpresentatie heeft gemaakt. Na een paar minuten ontdek je alvast dat het middelste paneel een soort van schatkaart is met een windroos, wegen, bruggen, fabrieken en monumenten. Romeinse cijfers verwijzen naar de panelen waar je bijvoorbeeld de torens van linksboven op de kaart terugvindt op luik XII. En wat de tekeningen ook mogen betekenen, ze zijn heftig: een monsterlijke generaal die een handgranaat eet alsof het een lekkernij is, vlezige dieren met puntige ledematen, een magere heilige die gehurkt een ei legt, een zwangere man met bisschopsstaf uit wiens piemeltje een zangvogeltje drinkt. Het wervelt en stormt en zuigt je mee naar een wereld waar geluk een onbereikbare droom lijkt.

„Ik heb als een demiurg, een onvolkomen god, een wereld gecreëerd waarin ik almachtig ben”, zegt Leonid Babiichouk (27). „Maar die wereld is dus onvolkomen, net als ik.” Hij vertelt dat het veelluik Vendetta over een oorlog van een familie tegen de dieren gaat. „Het zijn illustraties bij een verhaal dat nog geschreven moet worden.” Babiichouk is in Oekraïne geboren en woonde sinds zijn elfde in Duitsland voor hij in 2003 naar Maastricht kwam.

„Niets van deze tekeningen was gepland. Mensen denken dat het in mijn hoofd zat, maar ik ben verbaasd door wat ik op papier zie. Elke beslissing is genomen op vormgevoel. Mijn gevoel voor kleur is niet groot en ik weet niet veel van andere kunstenaars, maar als ik een lijn trek, weet ik of hij de juiste vorm heeft. En vanuit die eerste lijn ontwikkelt zich de tekening.”

Babiichouk zegt dat hij voor hij acht maanden geleden aan zijn veelluik begon nooit op deze schaal heeft gewerkt. Eigenlijk maakte hij video’s en zat hij op A4-tjes „autistisch” uiterst nauwkeurig lijnen te tekenen en uit te gummen tot het volgens hem perfect was. „Vendetta is begonnen met de tekening van de man met de dikke buik. Het is één groot werk geworden. Ik kan er mee leven dat niet alles perfect is getekend.”

Plannen voor de toekomst heeft Babiichouk te over. Of hij een masters gaat doen, een stipendium aanvragen, of een baan zoeken om geld te verdienen, weet hij zo kort na zijn afstuderen nog niet. Een atelier heeft hij al wel en daar wil hij nu eerst een poging doen om met olieverf iets met kleur op een doek te krijgen. Na het zwart-witte veelluik voelt hij zich bevrijd en durft hij de strijd met kleur aan. „Ik heb me gerealiseerd dat ik niets te verliezen heb.”

Inl: www.leonid.nl, Eerdere afleveringen op nrc.nl/kunst