Een nieuwe ‘cohabitation’ in het Franse Elysée

Zelden kreeg een zangeres wier carrière na de eerste cd in het slop leek te raken zo veel aandacht bij het verschijnen van de tweede. Zij is dan ook de vrouw van de Franse president.

Morgen in de winkel en nu al te beluisteren op carlabruni.com: de eerste liedjes van de nieuwe cd van de vrouw van de Franse president. Merkwaardig geformuleerd?

In zekere zin wel, want Carla Bruni-Tedeschi was al zangeres voordat ze op 2 februari dit jaar in het Elysée, het Franse presidentiële paleis, in het huwelijk trad met president Nicolas Sarkozy. Zoals ze ooit ook model was.

Merkwaardig, al die aandacht voor de nieuwe cd van een zangeres wier carrière na een geprezen begin alweer in het slop leek te zijn geraakt met cd nummer twee? Ook dat. Maar aan de andere kant ís de geboren Italiaanse door haar huwelijk in een bijzondere positie terechtgekomen.

Sarkozy en Bruni – juist genaturaliseerd tot Française – hebben een nieuw soort ‘cohabitation’ voortgebracht. Tot nu toe betekende dat woord in de Franse politiek dat een president en een premier van verschillende politieke signatuur met elkaar moesten ‘samenwonen’ in het hart van de Franse macht. Nu wonen er twee fenomenen van verschillende orde samen in het Elysée. Een politicus die de lof zingt van autoriteit en orde en een artiest uit de intellectuele bohème van Parijs. Een glossy ster aan de zijde van een stamgast op de voorpagina’s van kwaliteitskranten. Een zelfverklaard economisch hervormer met een dichteres van fluisterdromen.

Het huwelijk verloopt tot nu toe vlekkeloos – in elk geval het openbare gedeelte, het enige dat de wereld aangaat. Sarkozy en Bruni delen hun professionaliteit in het publieke optreden. Op bezoek bij de koningin in het Verenigd Koninkrijk? Bruni kreeg van alle kanten complimenten over de allure waarmee ze haar protocollaire rol vervult.

Volgens Elysée-watchers heeft Bruni in Sarkozy’s stijl een zekere rust en soberheid gebracht die ontbrak tijdens zijn vorige huwelijk, met de grillige Cécilia. Bruni zelf noemt soberheid „belangrijk voor iemand in zijn positie”.

Een verzoek van de krant Libération aan Bruni voor een groot interview over haar nieuwe cd? Ook geen probleem. Sarkozy zei tegen Bruni: „Ik heb vertrouwen in je, doe het maar.” Althans, zo vertelt zij het – in dat interview in Libération, eind juni. Ze maakt daarin op allerlei manieren duidelijk dat ze niet honderd procent samenvalt met haar man. Haar ‘reflexen’ zijn links, zegt ze, en met de politiek van Sarkozy en zijn regering is ze het niet altijd eens. Maar ze zal niet meer zomaar naar een demonstratie gaan tegen DNA-testen voor immigranten: „Alleen als dat de nieuwe situatie niet schaadt.” En ze zal stemmen op haar man, wanneer hij opnieuw kandidaat is. Haar representatieve functie noemt ze „speciaal in psychologisch opzicht”. Optreden zal ze niet zolang Sarkozy in functie is, wegens de vereiste veiligheidsmaatregelen die, in haar ogen, „schokkend” zijn.

Dat interview leverde Libération een vloed van kritische reacties op van de overwegend linkse lezers. Ze vonden dat hun krant zich had laten meelokken in een promotiecampagne. Aan aandacht inderdaad geen gebrek: de nieuwe cd van Bruni is nu eenmaal een media-event dat al weken grote aandacht trekt – zozeer dat geheimhouding van de teksten onmogelijk bleek en het uitbrengen met tien dagen is vervroegd.

En nu niet de hele tijd denken aan Sarkozy, als je thuis in alle rust die fluisterstem beluistert. Niet bij La Came, Bruni’s ‘dope’ waarin een zekere minnaar „gevaarlijker” wordt genoemd dan „die Colombiaanse blanke” – niet Betancourt natuurlijk, maar cocaïne. En ook niet bij l’Amoureuse, de Verliefde Vrouw, over die verse geliefde, „iemand die een afspraak heeft gemaakt met de hoop”.