Tientje voor Greenpeace

Op het Metropolisfestival trof ik Susan, een aardig meisje dat boekjes uitdeelde van Greenpeace. Nou ja, boekjes verkocht. Want om zo’n fraaie folder van de milieuorganisatie mee naar huis te krijgen, moest je wel eerst lid worden. Of op zijn minst een donatie plegen. Susan was niet gevoelig voor mijn argument dat ik lid van de Groucho Marx-club ben. Ze kende Groucho Marx niet. Wel gaf ze eerlijk toe dat ze gewoon betaald werd voor haar vrijwilligerswerk. Toen ik Susan in de ogen keek, een leuke jonge vrouw, hoorde ik violen. Maar vooral de strijkstok. Van elk tientje voor Greenpeace ging twee euro vijftig naar Susan, vertelde ze eerlijk. Hou je van rock-’n-roll, vroeg ik terwijl Black Box Revelation de eerste verzengende gitaarklanken over het festivalterrein liet resoneren? Nee niet echt, ze stond al twee weken op allerhande publieksevenementen. Maar voordat ik haar vragen kon stellen, bracht ze eerst het nobele verhaal van de oceanen die leeg gevist worden, de goede dingen die Greenpeace doet en dat ze zelf nog nooit in een rubberbootje aan een trawler vastgeketend had gezeten want dat durft ze niet. Op het andere festivalveldje kon ik controleren dat de organisatie daar ruim vertegenwoordigd was. Allemaal mensen die ook twee euro vijftig van mijn tientje krijgen, dacht ik zuinig. Wat doet Greenpeace eigenlijk, tegenwoordig. Met die overbevissing van de oceaan valt het toch juist wel mee? Dat las ik althans in een publicatie van John West, de fabrikant van zalm in blik. Omdat ik het goede doel op zo’n mooie festivaldag een ruim hart toedraag, heb ik het formulier ingevuld. Susan was er blij mee. Totdat ik bij het vakje kwam van het bedrag dat ik aan de sympathieke milieuactivisten dacht te gaan overmaken. Een tientje. Niet genoeg, zei Susan, want ze had eigenlijk gehoopt op een donatie van vier euro per maand. En dat dan voor onbepaalde tijd. Totdat je opzegt, natuurlijk. Waarom vier, en niet zeven euro? Omdat vier het minimumbedrag was om uit de kosten te komen. Anders kwam mijn aanvraag voor een lidmaatschap van Greenpeace waarschijnlijk niet door de ballotage. En kon Susan fluiten naar haar centjes. The Hollies hebben een prachtig lied over jouw werk gemaakt, lieve mooie jonge vrouw die niet van rock-’n-roll houdt. I’m sorry Susan. Of als je sixtiesmuziek te oubollig vindt, deze van VOF de Kunst uit de jaren tachtig: Suzanne, ik ben stapelgek op jou. Laten we samen wild gaan dansen bij een ander festival. Op Metropolis had jij niks te zoeken.