Merrill Lynch heeft claimemissie nodig

John Thain verkeert enigszins in een lastig parket. Het lijkt waarschijnlijk dat een nieuwe ronde van hypotheekverliezen, die misschien al wel volgende week bekend zal worden gemaakt, de topman van Merrill Lynch ertoe zal dwingen nóg meer kapitaal binnen te halen, bovenop de 15,5 miljard dollar (9,9 miljard euro) waarop hij al de hand heeft weten te leggen sinds hij eind december het roer overnam. Het goede nieuws is dat hij kan kiezen uit verschillende opties. Het slechte nieuws is dat ze niet bepaald aanlokkelijk zijn.

In de eerste plaats neigt Thain, als we de kranten mogen geloven, naar de verkoop van (een deel van) Merrills belangen in Blackrock en Bloomberg. Maar het afstoten daarvan zal niet makkelijk zijn. Het in privaat bezit gehouden Bloomberg heeft het recht van eerste koop om het belang van 20 procent van Merrill over te nemen. Het zou niet slim zijn om geen profijt te trekken van Merrills kapitaalbehoefte door het uitbrengen van een laag bod of het ontmoedigen van kandidaat-kopers van het belang.

Misschien is dat de reden dat de verkoop van een deel van zijn belang van 45 procent in Blackrock aantrekkelijker lijkt. Maar als ze doorkrijgen dat Merrill kapitaal nodig heeft, zullen potentiële kopers terecht een korting bedingen ten opzichte van de aan de beurs verhandelde aandelen van Blackrock. En Merrills handen zijn sowieso gebonden: de bank heeft Blackrocks schriftelijke goedkeuring nodig als zij vóór eind september volgend jaar een deel van zijn belang kwijt wil, kan in één kwartaal niet meer dan 4,5 procent verkopen en mag ook niet verkopen aan een partij die daardoor meer dan 5 procent in handen krijgt. Blackrock-topman Larry Fink is misschien zo aardig om niet te moeilijk te doen over de eerste twee voorwaarden, maar de derde zorgt ervoor dat zijn bedrijf geen overnamedoelwit wordt.

Bovendien kan Merrill een forse belastingaanslag verwachten als de firma een van beide belangen verkoopt. En beide belangen brachten Merrill tot nu toe aardig wat op – Blackrock misschien wel een winst van 500 miljoen dollar vorig jaar – en boden, samen met de divisie voor vermogensbeheer, een goed tegenwicht voor de strompelende, kapitaalintensieve zakenbank.

De andere optie die Thain ter beschikking staat, is het binnenhalen van meer aandelenkapitaal. Dat zou eveneens pijnlijk zijn: de aandeelhouders zouden hun belangen verwaterd zien worden, omdat Merrill de kleine groep beleggers zou moeten compenseren die al in een eerder stadium de helpende hand toestak, toen de aandelenkoers nog hoger was. En de aandeelhouders zouden hun belangen twee maal verwaterd zien worden als Merrill opnieuw een beroep zou doen op deze of een soortgelijke selecte groep beleggers.

Maar als Merrill zou kiezen voor een claimemissie, zou dat de negatieve effecten voor de huidige aandeelhouders beperken en zijn winstkansen althans nog enigszins in stand houden. Toch is het ook een riskante optie, gezien het feit dat zijn beleggers dergelijke kapitaalmarkttransacties niet gewend zijn. Maar het zou wel eens beter kunnen zijn dan het verkopen van het familiezilver tegen afbraakprijzen.

Antony Currie