Nadal heerst op Federers terrein

Vijf jaar na elkaar was Wimbledon het exclusieve terrein van Roger Federer.

Maar de Zwitser moet nu ook op gras zijn meerdere erkennen in Rafael Nadal.

Dat Roger Federer een kampioen is, is een feit. De Zwitser heeft, op Roland Garros na, alles gewonnen wat er voor een tennisser te winnen valt. Hij heeft twaalf grandslamtitels achter zijn naam. Hij voert al bijna vierenhalf jaar lang de wereldranglijst aan. Dit jaar was hij voor de vierde keer op rij internationaal sportman van het jaar. En Federer won ruim 40 miljoen dollar aan prijzengeld.

Als iemand ‘de’ kampioen personifieert, dan is het Roger Federer. Net als bij Rod Laver, Pete Sampras en Björn Borg zullen de prestaties van toekomstige generaties tennissers aan de zijne worden afgemeten. Of hij zijn carrière volgend jaar beëindigt, of doorgaat tot zijn 35ste, zoals de Zwitser (26) vorige week suggereerde: hij leeft voort in de herinnering van miljoenen tennisliefhebbers.

Maar grote kampioenen zijn mensen die even goed met triomf als met rampspoed omgaan, memoreert dichter Rudyard Kipling boven de spelersingang van Wimbledon. En het is niet voor niets dat kenners als John McEnroe en Boris Becker zich voor Federers derde finale tegen Rafael Nadal in Londen afvroegen of de Zwitser wel genoeg getest is op dat laatste punt.

Om zijn zesde titel in Londen te winnen moest de Zwitser meer doen dan de man verslaan die hem vorig jaar op Wimbledon bijna van zijn vijfde titel afhield. En die hem vorige maand in de finale van Roland Garros declasseerde om het record van Borg te evenaren: vier opeenvolgende titels op rij. Federer moest in zijn diepste krochten graven om rampspoed af te wenden. En daarbij viel waarschijnlijk meer te veroveren dan een zilveren beker.

Voor een perfectionist als Federer moet de nederlaag tegen Novak Djokovic in de halve finale van de Australian Open, eerder dit jaar, hard zijn aangekomen. Evenals het feit dat hij de ontbrekende grandslamtitel in Parijs niet wist te winnen. Maar tegenover de pers hield hij het bij een ‘bevredigend gravelseizoen’ en ‘een prima optreden’ in Australië. De boodschap was duidelijk: dit jaar is niet anders dan andere jaren.

Waar Nadal de bescheidenheid zelve was na zijn overwinning in Parijs – hij bood zelfs zijn excuses aan voor het winnen van de titel – haastte Federer zich te zeggen dat hij nog altijd favoriet is voor Wimbledon. „Ik ben al vijf jaar lang ongeslagen op gras. Waarom zou het dit jaar anders zijn?” Vorige week voegde de nummer één daar in bedekte termijn aan toe dat Wimbledon zíjn toernooi is. This is my part of the season . Ofwel: schoenmaker Nadal houd je bij je leest.

Die reactie was begrijpelijk, gezien alle twijfel waar hij de afgelopen weken mee te maken kreeg (zelfs idool Björn Borg tipte de Spanjaard dit jaar als Wimbledonkampioen). Maar het was ook een riskante. Want als de Zwitser tóch zou verliezen op het toernooi dat hij als het zijne claimde, hoe kon de wereld hem dan nog als ’s werelds beste tennisser zien? Een man met zo veel gevoel voor historie als Roger Federer – hij heeft zelfs een ‘5’ op zijn schoenen laten graveren om het aantal Wimbledontitels te markeren – moet weten dat het center court aan niemand toebehoord.

Maar gisteren toonde Federer zich alsnog de ware kampioen. Niet omdat hij Wimbledon won – Nadal kaapte de titel na bijna vijf uur spelen voor zijn neus weg – maar omdat hij juist dat deed wat van échte kampioenen verwacht wordt: zijn tegenstander op waarde schatten en alles geven van zichzelf.

In wat nu al als een historische finale wordt beschouwd, overleefde de Zwitser drie matchpunten voordat hij zijn meerdere in de nummer twee van de wereld erkende. Na een snoeiharde opslag van de Spanjaard, sloeg Federer de return in het net. Nadal ging plat op het gras liggen en brulde van vreugde. Vervolgens rende hij de tribunes op, in de armen van zijn ouders en oom/coach Toni. Met de nationale vlag op de rug schudde hij de handen van het prinselijke paar, dat met stijgende verbazing de verrichtingen van hun landgenoot had gevolgd.

Nadal is de eerste Spanjaard sinds Manuel Santana in 1966 die het grastoernooi op zijn naam schrijft. En hij is de eerste tennisser sinds Björn Borg in 1980 die zowel Wimbledon als Roland Garros in hetzelfde jaar wint. Het sierde Rafa dat hij in zijn dankwoord alle eer aan zijn zijn tegenstander liet. „Ik heb vandaag gespeeld tegen de beste speler uit de geschiedenis van het tennis” zei de 22-jarige Mallorcaan. „Daarbij heb ik kansen laten liggen, maar ja wat wil je als je tegen zo’n ongelooflijke vechter speelt? Dank, Roger. Dit is goed voor de tennissport.”

De Zwitser, die zijn eerste plek op de wereldranglijst kan verspelen als hij later in het jaar als titelverdediger de US Open niet wint, toonde zich een waardig verliezer. „Ik heb alles geprobeerd, maar kwam wat laat op gang. En Rafa speelde als een kampioen. I will be back next year.”

Herbeleef de finale via www.wimbledon.org