Had je maar gewoon een dikke pil van Vestdijk moeten lezen

Eén ding moet je Giel Beelen nageven: er gaat geen dag voorbij of je hoort iets over hem. Nu las ik op de site Mediajournaal, waar altijd heerlijk nietsbetekenende medianieuwtjes opstaan, de volgende intrigerende kop: ‘Bedrijfje: Giel Beelen stal ons idee van levend begraven’.

Ik was benieuwd welk bedrijfje dat was. Het bleek Fun Bury te zijn. Nee, dat is geen fabrikant van gezellige knuffels. Bij Fun Bury kun je je voor 75 euro een uur levend laten begraven. Dit alles speelt zich af in de achtertuin van de eigenaar, Eduard Maans. Volgens Maans krijgt hij soms wel tien klanten per dag. Sommigen nemen een bonuspakket met muziek en toespraken. ‘Wij laten al sinds 2006 mensen tegen betaling levend begraven en hebben daar zelfs een patent op’, aldus Maans.

Dat waren allemaal heel opmerkelijke opmerkingen. Maar het opmerkelijkst vond ik toch wel dat Eduard Maans een patent op levend begraven had, en deed alsof hij de uitvinder van het levend begraven was.

Nu weet ik niet of Eduard Maans weleens een angstdroom heeft gehad over levend begraven worden – misschien wel, en misschien is daar het Fun Bury-concept ook uit voortgekomen –, maar hij heeft zich toen misschien niet gerealiseerd dat dat de angstdroom van wel meer mensen is, sterker nog, dat het officieel Het Engste Ding is dat de meeste mensen zich kunnen voorstellen.

Ook weet ik niet of Eduard Maans weleens eindexamen heeft gedaan. Als dat zo was, had hij vast voor zijn Nederlandse boekenlijst Het gouden ei van Tim Krabbé gelezen. Dat leest namelijk iedereen voor zijn lijst, want niet alleen beslaat Het gouden ei slechts een pagina of tien, het is ook nog eens waanzinnig goed geschreven en spannend.

In dat boek – ik kan het wel verklappen, want iedereen heeft het gelezen – wordt iemand levend begraven (niet door Eduard Maans), en dat wordt zo goed beschreven dat je er na je eindexamen nog ongeveer drie maanden bovengenoemde angstdromen over hebt. Ja, had je maar gewoon een dikke pil van Vestdijk moeten lezen.

Maar goed, Eduard Maans is dus niet de uitvinder van het levend begraven, en Tim Krabbé trouwens ook niet. Dat hebben we gewoon met zijn allen met onze angstige geesten bedacht.

Overigens vraag ik me wel af hoe de buurman van Eduard Maans in deze hele kwestie staat. Maar dat lees je nergens.

Aaf Brandt Corstius