Dakjazz op stille zomeravonden

Jazz Jazz op het Dak. Gehoord: 4 en 5/7 NEMO, Amsterdam. VPRO tv-uitzendingen op 7 en 14/9 op Nederland 1. Concerten op North Sea Jazz: Jeroen van Vliet 11/7 en Stefano Battista 12/7.

Een goed geluid in de open lucht, dat is meer dan je mag verwachten. Op het dak van het NEMO-gebouw waar het festival Jazz op het dak van de VPRO zes jaar geleden begon, was dit weekeinde tot op de achterste rijen alles te horen. Dit alles dankzij de bekwame techniek, maar zeker ook door de omstandigheden buiten: het was beide avonden bijna windstil en vrij van verkeerslawaai, doordat de IJtunnel gesloten was voor particulier vervoer.

Van de vier groepen op het hoofdpodium kon alleen het Duitse EM niet volledig overtuigen. Dit trio onder leiding van pianist Michael Wollny speelde weliswaar met veel dynamiek, maar had zich zo gründlich prepariert dat het concert een nogal bestudeerde indruk maakte.

Bij The Gairloch Sessions, een ad hoc kwartet van Stefan Lievestro, was het omgekeerde het geval. De bassist had zich voor het schrijven van nieuwe composities teruggetrokken in een huisje in Schotland maar dat had zo weinig opgeleverd dat hij het thuis alsnog in minder tijd moest doen. Het resulteerde in buitengewoon frisse muziek, waarin vooral pianist Harmen Fraanje de sterren van de hemel speelde. Dat Nils Wogram een knappe trombonist is, was al bekend van een eerdere Jazz op het Dak-editie.

De internationale Low Frequency Tuba Band, bestaande uit vier bastubaïsten en een drummer, speelde bij een fraai ondergaande zon een serie bewerkingen van liedjes van Frank Zappa en Jimi Hendrix. Knapper nog dan in deze prettig dansante stukjes klonk het kwintet in een fraai gearrangeerde ballad. Een mooie lange toon op een tuba spelen, dat is een geschenk van god.

Het kwartet van saxofonist Stefano di Battista uit Italië, op dit festival altijd aanwezig, speelde zonder pretenties een degelijke partij partyjazz. De Battista pendelde tussen Parker en Coltrane, trompettist Fabrizio Bosso pakte uit met lekker vette ‘growls’, die deden denken aan wijlen Rex Stewart.

Van de zes groepen in de marge, dit jaar voor het eerst, had het trio van pianist Jeroen van Vliet de pech te moeten spelen voor een schuilend publiek. Op het dak van het Mövenpick Hotel, helaas niet van de twintigste maar slechts de tweede etage, speelde het voor een klein clubje mensen, waar er driehonderd hadden kunnen zitten.

Maar een geslaagd concert voor dertig paraplu’s – dat is óók een bijzondere ervaring.