‘Het plaatje wil ik loslaten’

Aan de kunstacademies studeren honderden studenten af. Deel 3 van een serie: Ymko Piek van de AKI in Enschede.

Ingetogen. Dat is de sfeer die de schilderijen van Ymko Piek ademen. Op de tweede verdieping van de Academie voor Kunst en Industrie (AKI) in Enschede hangen er elf in een lokaal. Het zijn bedaagde beelden uit de moderne wereld. Een stukje bouwsteiger, pilaren in een parkeergarage, landschap met fabriek en transportband. Het klinkt figuratiever dan het is. De meeste schilderijen zou je even goed ‘compositie met kleurvlakken en tonen’ kunnen noemen.

Op één van de doeken mengt diep oranje zich met melkwit tot een warm botergeel. Het is aangebracht met penseelstreken die duidelijk zichtbaar zijn in de niet zo dik opgebrachte lagen verf. Uit een schoorsteen kringelt giftige rook. Het is een stille balans van zachte tinten. Ingetogen en meeslepend. Een beetje droef ook.

„Het zijn herbelevingen van momenten”, zegt Ymko Piek (22). „Die schilder ik meer vanuit gevoel dan wat ik echt heb gezien.” Soms gebruikt hij foto’s of schetsen. Andere keren werkt hij met niets anders dan zijn herinnering.

Het schilderij met de schoorsteen is een straatbeeld in Hengelo, zegt Piek. „Het ziet er los uit, maar door de strakke lijnen komt de rust terug. Het fabrieksgevoel en de dagelijkse sleur zitten er in. De monotone gang van alledag. Het is de plek waar ik een turbulente relatie heb gehad. Ik zag later een nieuw begin in die periode en dat wou ik afbeelden om me te herinneren aan de tijd op de AKI en deze plek. Het is in de buurt van haar huis. Het grijze gebouw links is mijn flat. De schoorsteen is van de zoutfabriek van Akzo.”

Zijn stijl omschrijft hij als ‘abstract impressionistisch’. „Ik heb me eerst aan de afbeelding gehouden, maar sinds het derde jaar van de academie probeer ik het plaatje op de achtergrond te laten, zodat het gevoel naar boven komt.” Pieks plan voor de toekomst is blijven schilderen, maar daar nooit financieel afhankelijk van worden. „Dan zou ik mijn vrijheid kwijt zijn. Dan ga ik aan de wensen en eisen van de klanten toegeven. Ik schilder voor mezelf. Ik vind het mooi dat anderen er wat mee kunnen, maar ik doe het omdat het mij een vrij en goed gevoel geeft.”

Piek werkt sinds vier jaar parttime bij de belastingdienst, waar hij carrière maakte tot opleider, maar op zijn eigen verzoek nu weer bij de telefonische hulpdienst zit. „Ik wil met mensen werken, want bij creatief werk ben je bijna altijd met je zelf bezig.” Hij verkoopt één à twee werken per maand. „Een leuk extra zakcentje. Ik heb genoeg aan een goed bord eten en mijn materialen, en zolang ik dat kan bekostigen vind ik het goed.”

Zie ook ymko.nl. Data examenexposities en eerdere afleveringen: nrc.nl/kunst