Mugabe

Robert Mugabe is als een klein kind ‘dat door zijn vader tot de orde wil worden geroepen’, schreef Bram Vermeulen in een interview in met Mugabes biograaf Heidi Holland ( NRC Handelsblad 26.04.08). In haar biografie Dinner with Mugabe stelt ze dat de president van Zimbabwe net als zijn Zuid-Afrikaanse collega Thabo Mbeki een typisch product is van het kolonialisme. Beiden zijn ‘even beschadigd, door een leven enkel gewijd aan de politiek, een leven zonder vader. Even onzeker en gevoelig voor kritiek, media, oppositie. Even boos over de strijd tussen verschillende identiteiten.’ Ook Mugabes biograaf Martin Meredith legt in Mugabe, Power, Plunder and the Struggle for Zimbabwe het accent op de miskenning door de Britten en het kolonialisme: ‘Het koloniale regime waarin Mugabe is opgegroeid, heeft hem voor altijd bitter gemaakt’. Holland laat in haar boek een onzekere man zien: Mugabe was tegenover haar bijna in tranen toen hij vertelde over zijn liefde voor het Britse koningshuis. ‘Het was alsof zijn eigen familie hem verraadde, en juist daarom haat hij Blair.’ Meredith heeft minder begrip: ‘het geloof in zichzelf heeft zich ontwikkeld tot een monsterlijk ego’.

Britse erkenning zit er voorlopig niet in. Al bij de vorige ‘verkiezingen’ (2002) was de verhouding danig bekoeld. ‘Waarom steken ze hun blanke neusjes in onze zaken?’ vroeg Mugabe zich toen af. Aan Vermeulen legde Hollander uit dat ‘Mugabe wil worden uitgenodigd in Londen, hij wil worden erkend door de Britten. Maar al wat Gordon Brown doet is het oproepen tot een wapenembargo en de oppositie tot winnaar uitroepen. Brown verspeelt zijn mogelijke rol als onderhandelaar.’

Toef Jaeger