Hoe komt die vrouw toch zo charismatisch?

Er is maar weinig nieuws waarbij je meteen de behoefte hebt om anderen te bellen.

Waarom was de bevrijding van Ingrid Betancourt zo’n moment? Vijf redenen.

Witte vrouw weg

Het begint ermee dat Betancourt een aantrekkelijke blanke vrouw is. Als die ‘verdwijnen’ (ontvoerd of vermoord worden) vinden mensen dat interessanter dan wanneer een zwarte vrouw dat lot treft: het ‘missing white woman syndrome’ (mwws). Nu verdwijnen er überhaupt meer zwarte dan blanke vrouwen, dus is dat bij een blanke vrouw uitzonderlijker en daarmee interessanter – maar dan nog is de (media)aandacht voor ‘missing white women’ disproportioneel. Mensen willen er alles over weten. Typische mww’s: Natalee Holloway en Madeleine McCann.

Wat is ze sterk!

Ingrid Betancourt is niet de prototypische mwws-vrouw. Want dat is een hulpeloos, onschuldig jong ding, dat eigenlijk door een sterke man gered hoort te worden. Ingrid Betancourt daarentegen is een krachtige volwassen vrouw met een zelfverzekerde uitstraling. Wat haar is overkomen is geen ongelukkig toeval en ook geen seksueel getint misdrijf: ze is aangevallen om haar politieke doelstellingen. Dat is uitzonderlijk, en dat intrigeert. Alleen die foto, waarop ze opgewekt in gesprek lijkt met een van de FARC’ers die haar diezelfde dag nog zullen ontvoeren – daarop heeft ze iets onschuldigs.

Wat is ze goed!

Maar bij Betancourt duid je zo’n uitstraling al snel als goedheid. Er kleeft een Moeder Theresa-achtig aura van zelfopoffering aan haar. Ze wilde haar luxe leven in Frankrijk niet voortzetten terwijl haar moederland in crisis verkeerde. Na doodsbedreigingen moest ze haar kinderen (destijds 10 en 7) vanuit Colombia naar haar ex in Nieuw-Zeeland sturen. Ze vond de grote zaak belangrijker dan haar persoonlijk geluk en was ervan overtuigd dat ze kon helpen in de strijd tegen corruptie en drugshandel. Het is gemakkelijk om alle kritiek op haar karakter (sommigen vonden haar zes jaar geleden publiciteitsgeil en arrogant) te laten varen en haar bijna als heilige te verheerlijken.

Wat is ze Frans!

Het is niet helemaal duidelijk waarom, maar er is iets met Franse vrouwen. Die zouden mysterieuzer, eleganter, romantischer, beter gekleed en tot op hogere leeftijd slanker zijn dan welke andere bevolkingsgroep ook. Het zijn godinnen. Uiteraard zit daar ook iets seksueels in. Een vrouw die Frans spreekt, heeft al iets oh-la-la’s, laat staan een halve Française wier moeder ooit Miss Colombia was. Maar een Franse vrouw representeert ook vrijheid – niet voor niets symboliseert Marianne de Franse Revolutie.

Wat een verhaal!

Het is natuurlijk ook een geweldig drama, je ziet de film al voor je. Idealistische vrouw van gegoede komaf gaat, na een stukgelopen huwelijk met een Franse diplomaat, de Colombiaanse politiek in omdat ze haar moederland wil helpen. In het romantische begin van haar tweede huwelijk wordt ze ontvoerd door de guerrillabeweging waarmee ze in onderhandeling was, en zes jaar vastgehouden, in het oerwoud! Franse bobo’s (niet allemaal van enorme lengte) bemoeien zich met de zaak, zonder effect. Dan wagen mensen hun leven om de guerrillabeweging te infiltreren, en bevrijden haar en haar medegijzelaars. Niemand had het verwacht, maar het lukt – en zoals onze hoofdpersoon wil: zonder bloedvergieten. Pure Indiana Jones-romantiek, met een vrouwelijke touch.