Heel Frankrijk omhelst Ingrid Betancourt

Ingrid Betancourt, die vandaag aankomt in Parijs, groeide de afgelopen jaren in Frankrijk uit tot een symbool van verzet.

Journaliste en ex-gijzelaar Florence Aubenas kon gisterenmiddag haar geluk niet op voor het stadhuis van Parijs. Terwijl een feestende menigte zich verzamelde onder een enorme foto van Ingrid Betancourt, zei ze op de radio waarom de Frans-Colombiaanse politica er bij haar bevrijding gisteren zo blakend uitzag. Vernedering te moeten ondergaan, maar met de hoop dat het niet voor niets zal zijn, brengt „onvermoede krachten” boven, vertelde Aubenas, die in 2005 maandenlang in Irak vastzat.

En, vroeg de interviewer: gaat u uw ervaringsgenoot morgen omhelzen, als Betancourt in Parijs aankomt? „Er staan in Frankrijk morgen vijftig miljoen mensen om haar te omhelzen”, voorspelde Aubenas gisteren.

De vrijlating van Betancourt na ruim zes jaar gijzeling door de Colombiaanse FARC, is in Frankrijk begroet met een waar volksfeest. President Sarkozy vergiste zich niet, toen hij woensdagnacht op het nieuws reageerde met een rechtstreekse tv-toespraak.

Het maakt voor de Franse publieke opinie vandaag niet uit dat Sarkozy na maandenlange vruchteloze initiatieven niet betrokken was bij de bevrijdingsoperatie van het Colombiaanse leger.

Parijs was door president Uribe zelfs niet geïnformeerd, in tegenstelling tot Washington, over de operatie die behalve Betancourt nog veertien gijzelaars bevrijdde, onder wie drie Amerikanen. Maar in Frankrijk zijn dat vandaag details. Kritiek op de pontificale wijze waarop Sarkozy op de bevrijding reageerde, is er nauwelijks.

Sarkozy en zijn voorganger Jacques Chirac hebben de afgelopen jaren permanent druk uitgeoefend om Betancourt vrij te krijgen. Niet alleen op de FARC, maar ook op Uribe, die vanuit Parijs regelmatig het verwijt kreeg zich te onverzoenlijk op te stellen tegenover de FARC.

Internationaal kreeg Frankrijk juist de kritiek de FARC in de kaart te spelen. Maar in de publieke opinie in eigen land sloeg die welwillende opstelling aan. De kinderen van Betancourt, zoon Lorenzo en dochter Mélanie werden met hun vader, de Franse diplomaat Delloye, bekende Fransen door regelmatig in de media op emotionele wijze vóór hun moeder en tégen Uribe te pleiten.

Betancourt werd langzaam een publiek symbool van verzet. In tal van stadhuizen kwamen Fransen in de hal levensgrote foto’s van haar tegen – om haar niet te vergeten. Ook in Parijs hing burgemeester Delanoë haar portret aan de gevel. In veel steden bloeiden Betancourt-comités op.

Niet alleen Sarkozy wilde dus gisteravond meedelen in de eer van haar vrijlating. In heel Frankrijk zijn activisten te vinden die nu vinden dat ze succesvol hebben meegedaan aan het ‘opbouwen van druk’ op zowel de FARC als Bogotá. Betancourt is een symbool geworden van Franse goedheid, een bewijs dat Frankrijk nog altijd het land is van universele mensenrechten.

Betancourt zelf reageerde daarop door in interviews vanuit Bogotá haar liefde aan Frankrijk te verklaren. „Jullie hebben me allemaal geholpen”, zei ze. „Daarom kom ik naar Frankrijk. Om jullie te omhelzen en te vertellen dat ik van jullie hou.” De Franse regering had al een vliegtuig in Bogotá klaarstaan: het bracht gistermorgen al Betancourts Franse familie naar Colombia.

Als Betancourt vanmiddag aankomt op het militaire vliegveld van Villacoublay bij Parijs, staan Sarkozy en zijn echtgenote Carla Bruni haar op te wachten. In Parijs is dan ook een demonstratie gepland. Nu eens niet om iets te bereiken, maar een „demonstratie van geluk”.