Even doorverbinden, en weer een vriend erbij

sms.jpgDat het hier niet moeilijk is om contact te leggen, was ons al duidelijk. Je kunt nergens heen zonder dat iemand een praatje komt maken. Erg leuk! Maar dat het zo gemakkelijk gaat? Ik kreeg gisteren een sms met deze tekst:

ms. Elska. sorry disturbing, i just wanna say WELCOME TO INDONESIA. have a good visit in our country.

Wat leuk! Maar wie was dit? Dus ik sms’te maar terug dat ik blij was met zijn bericht, maar dat ik het nummer niet kon herkennen. Meteen een sms terug:

my name is soly, i know u from my office ystrday. sorry.

Toen kreeg ik pas echt de zenuwen. Wie was dit?? Had ik bij de afspraak waar ik was geweest iemand de hand geschud die ik me niet meer kon herinneren? Aan wie had ik mijn kaartje allemaal gegeven? Op het nummer zoeken in mijn adressenlijst leverde ook niks op. Dus - beetje aso - ik sms’te maar gewoon niet terug. Even later:

did i make a mistake? sorry, i just feel comfort when converse with you ystrday. if you don’t mind. i just wanna be your friend.

Ojé, nu voelde ik me schuldig. Dus ik belde hem maar gewoon op.

Het bleek niet aan mij te liggen. Ik had deze jongen maar een halve minuut aan de telefoon gehad, toen ik een taleninstituut belde. Hij had - nu wist ik het weer - mijn nummer opgeschreven en aan zijn baas doorgegeven dat ik had gebeld. Dat was het!

Maar goed, ik had er weer een vriend bij. Hij geeft Engelse les hier in Zuid-Jakarta, komt uit Midden-Java en is 26. Als-ie in de buurt is gaan we iets drinken, ik kom een keer als ‘gast-expat’ met zijn studenten praten en hij wil mij en mijn vriend een keer meenemen om wat van Java te zien. Leuk hoor.

En natuurlijk, voor het slapen gaan:

busy? just wanna say good night