André Krouwel ontdekt de gelijkgeschakelde pers

Vijf maanden heeft de politicoloog André Krouwel van de Vrije Universiteit onderzoek verricht in opdracht van het gratis dagblad DAG, en z’n conclusie is keihard: de Nederlandse pers is overwegend rechts.

Ik had al zo’n idee. Ik lees bijna elke dag De Telegraaf en Algemeen Dagblad, ik sla Trouw wel eens op, krijg een enkele keer het Reformatorisch Dagblad onder ogen, pak een enkele keer een Metro uit het groenterek, en probeer mezelf af en toe zelfs door de Forumpagina van de Volkskrant heen te ploegen. Alleen Geert Wilders en Afshin Ellian schijnen met een loep voortdurend toch nog gevaarlijke linkse denkbeelden te ontdekken.

Krouwel lichtte op de radio nog eens toe hoeveel werk hij allemaal had moeten verzetten om tot zijn opzienbarende resultaat te komen. Vijf maanden vroeg op, elke dag zeven of acht kranten in de bus, 2,2 miljoen woorden gescand (zelf geteld), niet alleen de namen opschrijven, maar ook de toon duiden – het is niet niks. Maar ja, als menswetenschapper ben je natuurlijk geen knip voor je neus waard als je niet minstens 80 uur per week zit te turven.

Waarom schepte de meestal bescheiden onderzoeker ineens zo op over z’n dagtaak? Dat drong pas achteraf tot me door. Hij had z’n uitkomsten nog nauwelijks bij mekaar opgeteld, of een Tweede Kamerlid van de PVV verklaarde dat hij het onderzoek niet hoefde te lezen om te weten dat het niet deugde, want Krouwel was lid van de Partij van de Arbeid. Dat is de bijna antieke kracht van de PVV: iedereen argumenteert daar op de manier die je alleen nog tegenkomt als je in het Persmuseum de leggers opvraagt van Volk en Vaderland uit de vorige eeuw.

Hoe was Krouwel overigens zo gauw op de hoogte geraakt van wat die neo-vaderlander over zijn studie had gezegd? Dat is nogal wiedes: uit één van de hierboven genoemde landelijke ochtendbladen, waar de reactie van de man fit to print was geacht. Daarop had Krouwel weer gemeend zich met de 2,2 miljoen woorden (ongeveer 15.000 per dag) te moeten verdedigen tegen de rechtse aantijging. Maar op dat moment had hij ook zonder al dat overbodige geturf op z’n vingers had kunnen nagaan dat we journalistiek gesproken inderdaad onder een rechtse dictatuur zuchten.

Vanwege die verdwenen krant uit de jaren dertig waar ik in het museum nog wel eens doorheen blader, heb ik me soms afgevraagd of Wilders niet langzamerhand aan een eigen partijorgaan toe was. Maar zoiets had hij natuurlijk helemaal niet nodig!

Neem een voorbeeld uit de actualiteit. Ingrid Betancourt wordt na zes jaar gijzeling door het Colombiaanse leger bevrijd, dus je zou zeggen alle kranten reserveren vijf exclusieve pagina’s voor dat prachtige nieuws. Maar ja, niemand van ons kan het bericht over Henk Jan Ormel missen. Henk Jan Ormel, hoezo? Henk Jan Ormel wil van Maxime Verhagen uitleg over wat hij internationaal voor Wilders doet. Was er dan iets met Wilders? Reken maar! Wilders wordt in Jordanië vervolgd. Waarom in godsnaam? Vanwege Fita. Fitna, Fitna…wat was dat ook weer? Die film waarin Wilders Mohammed kwetst, dus eigenlijk ook de door hem voor Neanderthaler uitgemaakte Jordaanse koning (Nieuws! Nieuws!), die een nazaat van de profeet is. Volgens Wilders is Mohammed een NSB’er uit de zesde eeuw, en Abdullah II, grote vriend van Beatrix trouwens, is er eentje uit de 21ste. En wij laten ons parlementslid Wilders toch zeker niet door zo’n Mussert uit het Midden-Oosten …Stop the press!

Krouwel turfde zich een ongeluk, en als alle menswetenschappers kwam hij uit bij wat we al wisten: dat de Nederlandse pers zichzelf wat rechts betreft, spontaan heeft gelijkgeschakeld.

Jan Blokker