Mugabe heeft gelijk!

Verplaats je eens in een aanhanger van Mugabe.

Dan bewijst al het nieuws over Zimbabwe één ding: Kameraad Bob heeft gelijk!

De dekolonisatie van Afrika is nu pas écht begonnen. Die boodschap kan het Westen niet zijn ontgaan. De felicitaties van de Afrikaanse broeders, bijeen in Egypte na de „aardschokoverwinning” van Kameraad Robert Gabriel Mugabe (‘Bob’) afgelopen weekend, waren hartverwarmend. Wat vielen de Europese landen door de mand met hun belofte alleen schoothondje Morgan ‘Bush-Brown’ Tsvangirai te accepteren als legitiem leider van Zimbabwe. Zimbabwe zal nooit meer kolonie zijn.

Stel dat je niet bent opgegroeid in de overwinningsroes van het vrijemarktdenken. Stel dat je dertig jaar lang geschiedenisboeken las waarin niet de helft van de pagina’s werd besteed aan de overwinning op nazi’s en communisten, maar aan vierhonderd jaar blanke overheersing in Afrika, kolonialisme, slavernij en apartheid.

Stel dat je ’s avonds niet zapt van Prison Break naar Desperate Housewives naar CNN of NOVA. Stel dat je met de afstandsbediening alleen van ZBC naar ZBC naar ZBC kunt, waarop professoren van de universiteit van Zimbabwe zeggen dat de haat uit het Westen tegen Mugabe, de leider die het land van de blanken beloofde terug te geven aan de grootouders, niet zo verwonderlijk is. Stel dat je salaris elke dag minder waard wordt, en je in The Herald leest over nieuwe voorstellen van Europa en Amerika voor meer sancties tegen Zimbabwe.

Stel dat je een overtuigde aanhanger bent van regeringspartij Zanu-PF. Hoe zou je dan de uitkomst van de presidentsverkiezingen zien en de afloop van de top van de Afrikaanse Unie in Egypte?

Je zou het gelijk van Kameraad Robert Gabriel Mugabe bevestigd zien. Leiders die net als hij tegen kolonialisme vochten en hun volk al twintig, dertig jaar lang beschermen tegen westerse bemoeienis, vielen hem niet af. Alleen de lievelingetjes van de koloniale grootmachten deden dat. Mompati Merfahe, vicepresident van Botswana, had het lef te zeggen dat de verkiezingsuitslag van zondag, 85 procent voor Kameraad Mugabe, ongeldig was. De hypocrisie! In Botswana is al veertig jaar dezelfde partij aan de macht. In ruil voor zakken geld uit het Westen geeft Botswana onderdak aan een van de grootste Amerikaanse legerbases in Afrika.

Je zou zo kwaad kunnen worden als kameraad Bright Matonga, vice-minister voor Informatie, toen hem gevraagd werd naar een reactie op de uitlatingen van de Keniaanse premier Raila Odinga die Kameraad Mugabe een „dictator” durfde te noemen. Odinga! De man die premier kon worden nadat hij zijn aanhangers opstookte tegen president Kibaki. Odinga, de man wiens handen „druipen van het rauwe bloed van zwarte Afrikanen”, zoals Matonga zei.

Je zou niet verbaasd zijn dat oppositieleider Tsvangirai, de koopman van het Westen, ging uithuilen bij de Franse televisie, waar hij de steun van de Afrikaanse leiders voor Mugabe „een pact van de elite dat niks voor het volk betekent”, noemde. Je zou nog eens de televisiebeelden uit 1999 in herinnering willen roepen, waarop Tsvangirai te zien is terwijl hij betaalcheques van blanke boeren in ontvangst neemt. Hoe durft hij nog te spreken over de wil van het volk als hij zich terugtrekt uit verkiezingen waarin zijn nederlaag onvermijdelijk is en zijn toevlucht zoekt tot de ambassade van zijn blanke meesters?

Je zou nog steeds achter de „bevrijdingsoorlog” tegen de aanhangers van Tsvangirai, de landverrader, staan, zoals de generaal die deze week de toekomstvisie van de partij uit de doeken deed. „De oorlog is gerechtvaardigd”, verklaarde hij, „de revolutie van Mugabe moet worden verdedigd”. De heropvoedingskampen waar de kiezers de afgelopen weken geschiedenisles kregen, blijven na de verkiezingen bestaan, beloofde de generaal. „We moeten de stemming er een beetje inhouden begrijp je.”

Het volgende agendapunt voor de partij is het terugwinnen van het parlement, dat in maart overging in handen van de landverraders, de MDC. „We gaan het parlement ontbinden”, beloofde de generaal. „Dat is geen wens. Dat gaan we afdwingen.”

Je zou de oproep van de Afrikaanse Unie tot een regering van nationale eenheid „de weg voorwaarts” noemen. Je gedachten zouden teruggaan naar 1987 toen Kameraad Mugabe net zo’n regering vormde met die andere landverrader, Ndebele-leider Joshua Nkomo, wiens aanhang ooit werd gesteund door het blanke apartheidsregime. Nkomo’s partij werd verzwolgen door Zanu-PF, zijn aanhang beschuldigde hem van uitverkoop aan Mugabe. Je zou hopen dat Tsvangirai dezelfde toekomst wacht.