Flirtend als Bardot, met stijlvast geluid

Pop: Duffy. Gehoord: 2/7 Paradiso, Amsterdam.

Het is bijna te mooi om waar te zijn: zangeres Duffy (24) heeft live dezelfde prachtige stembuigingen als op haar debuut-cd; ze ziet er uit als een jonge Brigitte Bardot, en ze danst met de bevallige gebaren van een Motown-achtergrondzangeres, maar dan in een hedendaagse, languissante versie.

Duffy, die gisteravond optrad in een uitverkocht Paradiso, heeft de afgelopen maanden razendsnel haar naam gevestigd. Haar cd Rockferry is sfeermaker in cafés, kledingwinkels, op feestjes, en op een reeks festivals. Haar succes hangt samen met haar hang naar de jaren zestig. Samen met een team van producers en doorgewinterde songschrijvers werd een stijlvast geluid ontwikkeld, waarin de violen opzwepen en de pauken roffelen, met lichte echo.

Het baken in deze zee van klank is Duffy’s stem. Die heeft allerlei timbres, van schaapachtig blatend tot eindeloze uithalen, met een elegant trillend vibrato daar tussenin.

De betekenis van de woorden is ondergeschikt aan hun klank: Duffy neemt een lettergreep te grazen en laat pas los als hij zoet, zuur en bitter geklonken heeft.

In Paradiso begon ze gewaagd, met een a capella uitvoering van het liedje Honey & Syrup, in haar eentje in tegenlicht op het podium. Het bracht de zaal meteen tot een ovatie. Vrijmoedig zong ze haar hele cd, aangevuld met Please Stay, een nummer van Burt Bacharach, en Tomorrow, een eigen, opzwepend rockliedje. Duffy’s stem was sterk, de zeskoppige band bleef bij haar achter. Het langzame Hanging On Too Long werd rommelig uitgevoerd, en de solo’s klonken oninteressant.

Distant Dreamer in de toegift was feilloos: nonchalant wandelde ze over het toneel, flirtend met de zaal, tegen een achtergrond van weelderige muziek, haar stem als een banier achter haar aan kronkelend.