Een plichtmatig lesje van R.E.M.

Pop R.E.M. Gehoord: 2/7 Westerpark, Amsterdam.

„Vertrouw me”, sprak zanger Michael Stipe, „dit wordt heel bijzonder.” Iedereen moest zijn telefoon in de fotostand op hem richten. „Net Hollywood”, vond Stipe, met al die lichtjes. Maar dit was Amsterdam-West. En er was heel wat vertrouwen nodig om vijftig euro neer te tellen voor het concert van R.E.M. in het Westerpark.

De rockmagie die Stipe beloofde, kwam maar matig van de grond. Hoewel R.E.M. met het laatste album Accelerate een artistieke opleving doormaakt, waren ze gisteren wel heel erg afhankelijk van de fraaie visuals, live-beelden gemengd met tekst en lichteffecten op de kaleidoscopische videoschermen. Meer dan ooit presenteerde Michael Stipe zich als een in de rock & roll verdwaald kantoormannetje, dat zich publiekelijk verbaast over zijn succes. Hij acteert dat hij een zanger is, met een stem die nasaal door de ruimte snijdt en een band die een plichtmatig lesje afdraait.

Aan de repertoirekeuze lag het niet. Die varieerde van oude songs als Pretty Persuasion en Orange Crush tot Living Well is the Best Revenge en Man-sized wreath - sterke nummers van het nieuwe album. Het was tekenend dat gastgitarist Scott McCoughey enthousiaster te keer ging dan het deel van de band dat wél mocht buigen na na afloop. R.E.M. is nooit een rockband geweest met een uitbundige uitstraling, maar wat ze lieten zien paste in een kleine club, niet op zo’n megapodium.

De woorden ‘I’ve become the hollow man’ klonken meer dan toepasselijk uit de mond van de ongemakkelijk zwaaiende Stipe. Het beetje opwinding, veroorzaakt toen bassist Mike Mills de leadzang van Don’t go Back to Rockville voor zijn rekening nam, was meteen weer weg toen de bandleden zich rond de piano verzamelden voor een informeel stukje kampvuurmuziek. Stipe bleef met zijn rug naar het publiek staan. Let niet op mij, was de houding, zoals zijn slecht zittende maatpak ook leek aan te geven dat hij níet de ster van de show wilde zijn.

Het publiek wist wel beter. Bij Man on the moon kwam de sfeer eindelijk los, al was de show toen al bijna afgelopen. Het gelijk lag aan de kant van de slimmerds die het concert buiten de poorten zijdelings hadden aangezien - gratis en voor niks.