Zie je nou? Mugabe heeft gelijk!

Hoe zou een overtuigde aanhanger van Zanu-PF de verkiezingsuitslag zien en de uitkomst van de top van de Afrikaanse Unie? Reconstructie vanuit een pro-Mugabe perspectief.

De dekolonisatie van Afrika is nu pas écht begonnen. Die boodschap kan het Westen niet zijn ontgaan. De felicitaties van de Afrikaanse broeders, bijeen in Egypte na de „aardschokoverwinning” van Kameraad Robert Gabriel Mugabe afgelopen weekend, waren hartverwarmend. Wat vielen de Europese landen door de mand met hun belofte om alleen dat schoothondje Morgan ‘Bush-Brown’ Tsvangirai te accepteren als legitiem leider van Zimbabwe. Eindelijk laat het Westen zijn ware gezicht zien. Zimbabwe zal nooit meer een kolonie zijn.

Stel dat je de afgelopen decennia niet bent opgegroeid in de overwinningsroes van het vrijemarktdenken. Stel dat je dertig jaar lang geschiedenisboeken las waarin niet de helft van de pagina’s werd besteed aan de gewonnen strijd tegen de nazi’s en de communisten, maar aan vierhonderd jaar blanke overheersing in Afrika, kolonialisme, slavernij en apartheid.

Stel dat je grootouders nog kunnen verhalen over hoe de blanken hen van hun geboortegrond verdreven en hoe ze gedwongen werden de graven van hun grootouders achter te laten. Stel dat je ’s avonds niet zapt van Prison Break naar Desperate Housewives naar CNN of NOVA. Stel dat je met de afstandsbediening alleen van ZBC naar ZBC naar ZBC kunt, waar professoren van de universiteit van Zimbabwe zeggen dat de haat uit het Westen tegen Mugabe, de leider die het land van de blanken beloofde terug te geven aan de grootouders, niet zo verwonderlijk is. Stel dat je salaris elke dag minder waard wordt, en je in The Herald leest over nieuwe voorstellen van Europa en Amerika voor meer sancties tegen Zimbabwe.

Stel dat je een overtuigde aanhanger bent van regeringspartij Zanu-PF. Hoe zou je dan de uitkomst van de twee verkiezingsronden van de afgelopen weken zien en de afloop van de top van de Afrikaanse Unie in de Egyptische badplaats Sharm-al-Sheikh?

Je zou het gelijk van Kameraad Robert Gabriel Mugabe bevestigd zien. Leiders die net als hij tegen kolonialisme vochten en hun volk al twintig, dertig jaar lang beschermen tegen westerse bemoeienis, vielen hem niet af. Alleen de lievelingetjes van de koloniale grootmachten deden dat, zoals Botswana. Mompati Merfahe, de vicepresident, had het lef te zeggen dat de verkiezingsuitslag van zondag, 85 procent voor Kameraad Mugabe, ongeldig was en dat Zimbabwe uit de Afrikaanse Unie zou moeten worden gezet. De hypocrisie! In Botswana is al veertig jaar dezelfde partij aan de macht. In ruil voor zakken geld uit het Westen geeft Botswana onderdak aan een van de grootste Amerikaanse legerbases in Afrika. Daarmee is alles wel gezegd.

Je zou zo kwaad kunnen worden als kameraad Bright Matonga, vice-minister voor Informatie, toen hem gevraagd werd naar een reactie op de uitlatingen van de Keniaanse premier Raila Odinga die Kameraad Mugabe een „dictator” durfde te noemen. Odinga! De man die premier kon worden nadat hij zijn aanhangers opstookte tegen president Kibaki. Odinga, de man wiens handen „druipen van het rauwe bloed van zwarte Afrikanen”, zoals Matonga zei.

Je zou niet verbaasd zijn dat oppositieleider Tsvangirai, de koopman van het Westen, gisteren ging uithuilen bij de Franse televisie, waar hij de steun van de Afrikaanse leiders voor Mugabe „een pact van de elite dat niks voor het volk betekent”, noemde. Je zou nog eens de televisiebeelden uit 1999 in herinnering willen roepen, zoals de commentator van The Herald geregeld doet, waarop Tsvangirai te zien is terwijl hij betaalcheques van blanke boeren in ontvangst neemt. Hoe durft hij nog te spreken over de wil van het volk als hij zich terugtrekt uit verkiezingen waarin zijn nederlaag onvermijdelijk is en zijn toevlucht zoekt tot de ambassade van zijn blanke meesters?

Je zou nog steeds achter de „bevrijdingsoorlog” tegen de aanhangers van Tsvangirai, de landverrader, staan, zoals de generaal die gisteren op een geheime plek in Harare de toekomstvisie van de partij uit de doeken deed aan journalisten. „De oorlog is gerechtvaardigd”, verklaarde hij, „de revolutie van Mugabe moet worden verdedigd”. De heropvoedingskampen waar de kiezers de afgelopen weken geschiedenisles kregen, en revolutionaire liederen mochten zingen als dertig jaar geleden, zouden na de verkiezingen blijven bestaan, beloofde de generaal. „We moeten de stemming er een beetje inhouden begrijp je.”

Het volgende agendapunt voor de partij is het terugwinnen van het parlement, dat in maart overging in handen van de landverraders, de MDC. „We gaan het parlement ontbinden”, beloofde de generaal. „Dat is geen wens. Dat gaan we afdwingen.”

Je zou de resolutie van de Afrikaanse Unie, die oproept tot een regering van nationale eenheid, „de weg voorwaarts” noemen, zoals The Herald vanochtend deed. Je gedachten zouden teruggaan naar 1987 toen Kameraad Mugabe net zo’n regering vormde met die andere landverrader, Ndebele-leider Joshua Nkomo, na de bevrijdingsstrijd tegen zijn door het blanke apartheidsregime gesteunde aanhang die naar schatting 20.000 Zimbabweanen het leven kostte. Nkomo’s partij werd verzwolgen door Zanu-PF, zijn aanhang beschuldigde hem van uitverkoop aan Mugabe. Je zou hopen dat Tsvangirai eenzelfde toekomst wacht.