Waar zou dat knopje van de hartbewaking eigenlijk voor zijn?

Pudor. Regie: David en Tristán Ulloa. Met: Nancho Novo, Elvira Mínguez, Natalia Rodríguez, Marcos Ruiz. In: 5 bioscopen.

Op een onbewaakt ogenblik glipt het androgyne jongetje Sergio de ziekenhuiskamer in waar zijn oma ligt. Zijn moeder is net even weggeroepen. Zonder kwade opzet drukt hij een knopje in, waarna de conditie van oma plotseling verslechtert. Apparatuur begint te piepen, verplegers komen haastig binnen en beginnen haar te reanimeren. Vergeefs. Sergio is dan al schuldbewust ergens in een hoekje op de grond gaan zitten.

Hij is niet de enige met een geheim. De Spaanse film Pudor gaat over een familie waarin iedereen een groot of klein geheim met zich meedraagt. Alfredo wacht tergend lang op het juiste ogenblik om zijn echtgenote Julia te vertellen dat hij ongeneeslijk ziek is, Julia lijkt er een minnaar op na te houden die haar erotische briefjes schrijft en puberdochter Marisa worstelt met haar seksualiteit.

De broers David en Tristán Ulloa ontvingen vorig jaar de Goya (de belangrijkste Spaanse filmprijs) voor beste debuterende regisseur en de prijs voor beste filmadaptatie; Pudor is de verfilming van een roman van de Peruviaanse schrijver Santiago Roncagliolo.

De film lijdt een beetje onder typische schrijversconstructies die wat braaf zijn uitgewerkt. Niet alleen heeft iedereen een geheim, de hele familie is in meer of mindere mate mentaal of lichamelijk ‘ziek’. Gevoelens worden nooit rechtstreeks tegen elkaar uitgesproken. De visuele stijl is ook niet echt opzienbarend. De keuze voor het brede CinemaScope-formaat bevreemdt dan ook, want de filmische mogelijkheden hiervan worden nauwelijks benut.

Wat de film net boven de middelmaat uittilt zijn de acteerprestaties van met name Nancho Novo als de met zijn naderende einde worstelende echtgenoot en Elvira Mínguez als zijn vrouw, die heel erg naar fysiek contact met hem verlangt en niet doorheeft dat hij andere dingen aan zijn hoofd heeft.