Jouw werkelijkheid

Discussies zijn vervelend, maar vaak is de persoon met wie je de discussie voert erger dan de discussie zelf. Wat te denken van de persoon die op alle opgeworpen argumenten antwoordt: ‘Nou… ja én nee’, met een blik alsof dat filosofisch interessant is (Even terzijde: ik hoorde over een loodgieter die dit deed. ‘Dus we kunnen de kraan weer gebruiken?’ ‘Nou, ja en nee’).

Je hebt ook mensen die niet willen toegeven dat de discussie inmiddels een ruzie aan het worden is. Die zeggen bijvoorbeeld: ‘Grappig dat je dat zegt’, terwijl het helemaal niet grappig is. Of ze nemen hun toevlucht tot het zogenaamd neutrale: ‘Ik hoor het je zeggen.’

Of ze maken de discussie zelf meteen tot onderwerp: ‘Maarja, het heeft natuurlijk weinig zin het hierover te hebben’. Of, erger nog: ‘Waarom raakt dit je nou zo?’

Maar de vervelendste mensen om discussies mee te hebben zijn de relativisten. Relativisten zijn mensen die om één of andere New Age-reden niet geloven in één waarheid. Dat zeggen ze dan ook te pas en te onpas: ‘Er is natuurlijk niet maar één waarheid.’ Dat ‘natuurlijk’ zorgt ervoor dat je er eigenlijk al niet meer tegenin durft te gaan.

Als het je toch lukt de relativist kwaad te krijgen (hulde!), heeft hij altijd nog een laatste geheime tactiek. Hij zegt dan, terwijl hij eigenlijk uitgeluld zou moeten zijn: ‘Dat is dan jouw werkelijkheid’. Ja, dat is mijn werkelijkheid, en sterker nog, dat is ons aller werkelijkheid! Dat moet je dan terugzeggen, maar dat doe je niet.

Je hebt daarentegen ook mensen, en dat zijn heel lieve mensen, die ergens middenin een discussie ineens zeggen: ‘Ja, dat is eigenlijk ook wel weer zo’.

Waardoor je ineens, veel vroeger dan verwacht, gelijk krijgt! Je zit dan nog wel met al je ongebruikte argumenten, maar die kun je later altijd nog eens inzetten.

Paulien Cornelisse

Paulien Cornelisse behandelt elke week een actueel en opmerkelijk taalfenomeen.