Jay-Z heeft geen gitaar nodig om te rocken

Pop Concert: Jay-Z. Gehoord: 1/7, Ahoy Rotterdam

Drie dagen eerder kwam hij op het Glastonbury-festival in Engeland met een gitaar om zijn nek het podium op. Niet om die te bespelen maar als knipoog naar de heersende kritiek dat hij als rapper niet op het rockgeoriënteerde popfestival zou thuishoren. Gisteren maakte Jay-Z in Ahoy Rotterdam met dezelfde begeleidingsband nog een keer duidelijk dat hij geen gitaar nodig heeft om te rocken.

De 38-jarige rapper uit Brooklyn is in bloedvorm. Hij maakt nauwelijks gebruik van achtergrondrapper Memphis Bleek en heeft geen vooraf opgenomen vocalen nodig; hij geniet nog te veel van zijn eigen gave om met een soepele woordencadans een hele zaal te laten ontploffen. Bij hem is hiphop werkelijk live; hij varieert ter plekke met volume, toonhoogte en intonatie, en rapt elke lettergreep met overtuiging. De rapper die zijn teksten in zijn hoofd schrijft, zonder dat er pen en papier aan te pas komen, geeft met zijn teksten live de indruk dat ze spontaan ontstaan.

De band geeft met name de op soulsamples gebaseerde nummers nieuwe invulling. Zo tilt de blazerssectie het triomfantelijke Roc Boys (And The Winner Is…) van zijn recente album American Gangster naar nieuwe hoogten en wint het toch al intense Song Cry aan melancholie. Het stormachtige U Don’t Know raast over het publiek heen, terwijl op de videoschermen rockers hun gitaren kapotslaan. Bij de meer springerige, elektronische nummers haalt de band het niet altijd bij het albumorigineel. Het stuiterende Is That Your Chick verwaait in drum- en bekkengeweld.

Maar Jay-Z heeft zelfs geen band nodig om te vlammen. Of er nou alleen een dj achter hem staat, of een heel orkest, met zijn krachtige, veelzijdige rapstijl trekt hij alle aandacht naar zich toe. Hij rapt heerlijk zijn eigen tekst over de live gespeelde muziek van Rehab van Amy Winehouse en doet een gloedvolle a capella-versie van Minority Report, een kritisch nummer op de regering Bush na de Katrina-ramp in New Orleans. Wanneer hij de foto van Bush op het scherm laat vervangen door een foto van Barack Obama, reageert de zaal met een brullende ovatie.

Er zijn veel luie rappers die er live een rotzooi van maken. Maar liefhebbers van deze muziek mogen blij zijn dat Jay-Z op zijn besluit om in 2003 als rapper met pensioen te gaan is teruggekomen. Al is het maar om iedereen er aan te herinneren hoe overrompelend, energiek en spannend hiphop live kan zijn.