Ieder nummer is een vendetta

Op Metropolis speelt ook de Britse zangeres Emmy the Great.

Niet meer als solo anti-folk-muzikante, maar met een uitgebreide stijl en een band.

Het is de week voorafgaand aan het Engelse Glastonbury-festival. Zangeres Emma Lee-Moss, alias Emmy The Great, is op weg naar het festivalterrein waar ze morgen zal optreden. Vanuit haar tourbus vertelt Lee-Moss per telefoon hoe het daar ooit allemaal voor haar begon. „Ik was achttien en ging er voor het eerst heen”, zegt ze. ,,Dat weekend besloot ik dat ik de rest van mijn leven ieder jaar op Glastonbury wilde komen, liefst gratis, en altijd dronken.”

Om dat te bereiken werd Lee-Moss de muzikant Emmy The Great. Tot voor kort paste ze in de ‘anti folk’-beweging – de eigentijdse variant van folk waar ook Laura Marling onder valt – maar op haar nieuwe cd, die eerdaags moet verschijnen, heeft ze haar stijl uitgebreid, zegt ze. „In plaats van mijn gitaar, heb ik nu een volledige band, met piano en strijkers, en een gitarist die iets van elektronica weet.”

Ook als solo-artiest had Lee-Moss zich in Engeland al een aanhang verworven. Om haar verhalende teksten, haar volle stem en haar dictie, gearticuleerd alsof ze een kinderboek voorleest – zoals ook te horen op haar EP My Bad. Inmiddels is Lee-Moss 24, en rijdt ze nu naar Glastonbury in een tourbus geleend van vriendin Kate Nash. Maar nu vindt ze het festival niet meer aantrekkelijk. „Ik wil me kunnen wassen en lekker slapen. Doorlopend dronken zijn, vind ik nu ook minder belangrijk.”

Lee-Moss is geboren in Hongkong, en verhuisde toen ze twaalf was naar Engeland. In Hongkong was ze in de ban geraakt van de rockband Weezer, zegt ze, en dat is ze nog steeds. „Ik mag dan klinken als een folk-muzikant, in mijn hoofd ben ik als Weezer.” Ze lacht hartelijk, met het gulle geluid dat steeds klinkt als ze iets persoonlijks zegt. Ze meldde zich aan bij een muziek-college. „Daar leerde ik niet veel. Maar het gaf me de tijd om liedjes te schrijven en over het ‘muzikant-zijn’ na te denken.”

Haar teksten zijn opvallend openhartig. „Bij mij is ieder nummer een vendetta. Ik wil altijd wraak nemen om wat iemand me heeft aangedaan, doorgaans een geliefde. Mijn nieuwe cd, First Love, gaat over een recente relatie; ik heb die plaat gemaakt om mijn ex voor schut te zetten.” Ze lacht weer. „Ik ben niet erg aardig!” Waar ze meteen aan toevoegt dat ze met de bewuste ex-vriend nu op vriendschappelijke voet staat, en dat hij haar de plaat niet kwalijk nam. ,,Dat snap ik niet”, zegt ze. ,,Andersom zou ik razend zijn.” De titel First Love heeft ze geleend van een verhaal van Samuel Beckett. „Het wreedste verhaal over de liefde dat ik ken.”

Behalve als muzikant, werkt Emmy ook als journalist. Voor een krant interviewt ze muzikanten. Schrijven en musiceren wil ze in de toekomst het liefst blijven combineren. Maar wat als er geen ongelukkige liefdes meer komen om liedjes over te bedenken? Ze lacht: ,,Dat geeft niet, dan wordt ik een happy journalist.”

De EP My Bad is verkrijgbaar via iTunes. Emmy The Great speelt zondag op Metropolis