Als het boze zusje van Beck

Pop: Beck. Gehoord: 30/6 Melkweg/Max, Amsterdam.

Drie vriendinnen graaien in een pakje sigaretten en steken er tevreden een op. Het is de laatste avond dat er in de Melkweg gerookt mag worden, en toevallig of niet, de man die de ster van de avond moet worden, zingt er even later een tekstregel over: „You smoke your last cigarette.”

Maar het concert is een teleurstelling. Beck mag dan een ster zijn in een uitverkochte zaal, hij staat er bij als het boze zusje van de Beck die we kennen: met schouderlang blond haar, steeds een zonnebril op en gebogen over de microfoonstandaard.

Het begin is veelbelovend. Beck en band brengen het overrompelende Devil’s Haircut, gevolgd door een dwingend Nausea. Zijn volledig vernieuwde vijfkoppige band klinkt strak en gedreven. Vervolgens spelen ze een lange reeks nieuwe nummers van de te verschijnen cd Modern Guilt. De door Danger Mouse geproduceerde cd past bij de twee vorige cd’s: sfeervoller en meer ingehouden dan de stijl van bijvoorbeeld Odelay of Midnight Vultures. Beck speelt de nummers in hoog tempo achter elkaar, zonder een woord tegen de zaal. Daardoor verliest het publiek zijn aandacht. Het leeft pas op bij bekende nummers als Black Tambourine en Lost Cause.

Concerten geven voordat de nieuwe, onbekende cd verschenen is, het is een nieuwe trend. Het siert Beck, maar alles klinkt plichtmatig. Dat hij wellicht boos is over een zakenkwestie (zie kader), mag het publiek niet treffen.