Wip en schommel

Bert Maalderink van de NOS heeft zijn ontslag ingediend. Hij is ontevreden over zijn collega’s die hem tijdens het afgelopen EK te weinig hebben gesteund.

Vlak voor het voetbaltoernooi begon, profileerde Maalderink zich middels een paar forse interviews in kranten. Opvallend voor de verslaggever van wie we de afgelopen jaren alleen de rand van de klep van zijn pet in beeld te zien kregen.

Waarom wilde Bert zich vooraf laten gelden? Voorzag hij onheil? Moesten we ‘de mens achter de journalist’ leren kennen?

In een van die interviews, in de Volkskrant, zei hij hoe we de korte interviews met de bondscoach moesten zien. „Het lijkt op Peppi en Kokki, maar dat is niet bewust. Met vrienden kun je het ook hebben. De één zegt schommel en de ander wip. Het is een bepaalde klik die je samen krijgt.”

Peppi en Kokki. Dat is lang geleden. Het olijke, knotsgekke clownsduo begon in 1973. Een slechte variant op de dikke en de dunne. Ze waren elke aflevering weer op zoek naar een baan. Want, zo leerde het begeleidende liedje: „Hopla eruit. Centjes verdienen!”

Maalderink verdient zijn centjes door op volstrekt eigen wijze vragen te stellen aan sporters. Hij maakt ook reportages met ironische voice-over. Marco van Basten had al veel centjes, omdat hij vroeger uitstekend kon voetballen. Nu krijgt hij geld voor het trainen van voetballers.

Bert: „Toet, toet!”

Marco: „Boing, boing.”

Bert: „Marco, als ik zeg schommel?”

Marco: „Zeg ik wip!”

Ik heb me nooit gestoord aan de vermeende kritische vragen van de tv-journalist en de bondscoach. Het bleef vrij ongevaarlijk. Bovendien, het ging in de gesprekken tussen Peppi en Kokki ook niet over heimelijke aanvallen met mosterdgas. Het ging over voetbal.

De heren spraken over de mogelijke opstelling, de lies van Arjen Robben, de schoonheidsfoutjes in de verdediging van Oranje. Kortom, zaken waarvan ik me vandaag afvraag of ik er een paar weken geleden zo mee in de weer was. Het was journalistiek als amusement, in Peppi en Kokki-stijl.

Maar hoe gedeformeerd raak je als je, als Peppi, wekenlang opgesloten zit in hotel Beau Rivage, gekooid door het spel dat voetbal heet. En hoe vergaat het Kokki, die zich vanaf de zijlijn blindstaart op hesjes, schouderklopjes, vermeende blessures en onderlinge irritatie tijdens een trainingspotje.

Tijdens de praatjes na een wedstrijd kijkt de verslaggever vier weken lang uit op borden met sponsornamen. Als hij dan na vroegtijdige uitschakeling weer thuis slaapt, moet mevrouw Kokki niet gek opkijken als haar man midden in de nacht zwetend rechtop zit en roept dat hun tweepersoonsmatras mede mogelijk werd gemaakt door ‘Retteketet naar Beter Bed’.

Hopla eruit.

Vroeger, ja, vroeger, toen voetbal nog sport was en geen amusement, kon je tijdens een toernooi als journalist rustig een onderhoud van een uur krijgen met de bondscoach. Bovendien kon je zijn nagelschaar lenen. Je rookte sigaretten uit hetzelfde pakje. Tegenwoordig is roken verboden en mag het nagelschaartje niet mee in het vliegtuig.

Peppi en Kokki treden niet meer op. Alles is gevraagd, alles is gezegd, zelfs als er niets te zeggen viel. Het duo is stilgevallen. De een is gestopt met zijn baan, de ander stuurde afgelopen week zijn eigen ontslagbrief. De één zegt wip, de ander schommel. Lang stilzitten kunnen ze niet. Want: Hopla eruit, centjes verdienen!