Stranddans is campingabsurdisme voor het gezin

Scène uit ‘Same as it ever was’ van Dylan Newcomb op het strand. Foto NRC Handelsblad, Leo van Velzen Kijkduin, 24-06-08. Repetitiebeeld van de 6de editie Stranddans, choreografie Dylan Newcomb. Foto Leo van Velzen Velzen, Leo van

Dans Stranddans: Same as it ever was van Dylan Newcomb. Gezien 27 juni Zuiderstrand Den Haag. Tournee t/m 13 juli. Info www.stranddans.nl.

Met windkracht 7 tuurt een gorilla naar de zee. Samen met een tapdansende clown in een voddenpak ploegt hij zich moeizaam een weg door het zand. Een goochelaar (danser Reinier Schimmel) timmert op het minidrumstel op zijn hoofd, een danser in een jurk van chipszakken (Javier Vaquero Ollero) glimlacht ondeugend naar het publiek, elegant omhoog springend in het zicht van de zee.

Dit is de vaudevillewereld die choreograaf Dylan Newcomb creëert aan de voet van strandpaviljoen De Kwartel in Den Haag. Same as it ever was is zijn tweede dansvoorstelling in de jaarlijks lang de kust reizende serie Stranddans van producent Helma Klooss. Vorig jaar maakte Newcomb, een voormalig Nederlands Dans Theater-danser van Amerikaanse origine, een abstracte productie met danseressen, nu zijn er vijf heren die zich aan de weergoden moeten overleveren. Die laatsten laten weten dat ze er zijn, want dansers en toeschouwers worden gezandstraald door de snoeiharde zuidwester. De rode wijn knarst tussen kiezen en de oren ploppen dicht van het zand. Het is grijs en grauw, de regen dreigt. De omstandigheden leiden tot hilariteit én saamhorigheid: de kunst moet en zal het winnen van de natuur.

Het contrast van kunst en natuur is een van de uitgangspunten van Newcomb. De vaudeville doet wat het moet doen: grappig en leuk zijn terwijl er een hoge dosis tragiek aan alle personages ten grondslag ligt. De voddenman (Peter Kuit) is tapdanser, een weinig gelukkige maar wel lachwekkende keuze op het zand. Hun acts zijn superknullig, al maakt de sombere gorilla (Cherif Zaouali) een keer een salto. Same as it ever was lijkt, onder de fragmentarische collagemuziek van David Dramm, even een soort campingabsurdisme voor het hele gezin.

Maar dan valt pas op dat er een gewone man, die toevallige eenzame wandelaar in een keurige broek met overhemd, opnieuw langs wandelt. Hij beziet het schouwspel en na een inventieve val doet hij ineens mee in dit circusuniversum. Het effect is groots, zeker ook omdat Piet Rogie, danser en bekend choreograaf, een eigenzinnige, intrigerende man neerzet. Same as it ever was wordt met zijn komst abstracter en melancholieker. Of de wereld van het Frans absurdisme en de Duitse tragedie samen blijven vallen, kan hier niet worden verklapt. Wel kunnen we constateren dat Same as it ever was alleen al door de strandlocatie echt ervaringstheater wordt. Ontberingstheater in dit geval, maar ook met een zonnetje, een zacht briesje en een tequila zal de show voor aangename vervreemding zorgen.