ik@nrc.nl

Als lokettiste op het postkantoor moet je soms een vertaalslag maken als er gevraagd wordt om ‘rubberbundelringen’, ‘girocouverts’ of formulieren voor ‘kinderbeslag’. Zo ook toen een jongeman voor het loket stond. „Ik heb thuis een bad besteld.”

Ik dacht, dat versta ik niet goed, zal wel door dat kogelvrije glas komen, en vroeg zijn ‘vraag’ te herhalen. En weer: „Ik heb thuis een bad besteld.”

Ik wist niet wat ik hiermee aan moest en bekeek de man nog eens goed, wellicht had hij een verstandelijke handicap? Nee, zo op het eerste oog zag hij er heel normaal uit. „Ja leuk, wat moet ik er mee?”, zei ik.

De man, lichtelijk geïrriteerd nu: „Dat is mooi, ik ga morgen naar Thailand en er zou duizend bath klaarliggen!”