Heen en weer schakelen als bij een tenniswedstrijd

Foto Hans van Manen WFA39T:LEGENDARISCH BALLET :DEN HAAG;28JUN2008-Het legendarische ballet "Live" van choreograaf Hans van Manen is vanavond opnieuw te zien, in het Amsterdamse Concertgebouw. Het is tevens de start van zomerse Robeco-concerten. Het ballet "Live "uit 1979 volgt een danseres (Igone de Jongh) op het podium door een videocamera (bediend door van Manen's levenspartner Henk van Dijk). Tegelijkertijd wordt het beeld van haar op een groot scherm vertoond. Het ballet is vanavond rechtstreeks te zien op televisie. Fotos komen uit generale repetitie. WFA/fvr/str.Frank van Rossum WFA WFA

Dans

Robeco Zomerconcerten: Amsterdam Sinfonietta. Onder leiding van Candida Thompon, Pieter Wispelwey cello. robecozomerconcerten.nl ****

Het programma ‘Music meets dance’ heeft dit jaar de reeks Robeco Zomerconcerten geopend. Bij zo’n titel mogen natuurlijk geen composities ontbreken van Tsjaikovski, dé balletcomponist van de negentiende eeuw en ‘themacomponist’ van de honderd concerten die in juli en augustus in het Concertgebouw worden gegeven. Amsterdam Sinfonietta liet zaterdag onder leiding van Candida Thompson de Elegie uit Serenade voor strijkers in C opus 48 warm en vol klinken, en met Pieter Wispelwey op cello kreeg ook de Nocturne in d een gloedvolle uitvoering. Daarnaast klonken een lichtvoetige Haydn (Celloconcert in C: Finale) en een bewogen Sjostakovitsj (Tweede Strijkkwartet: Ouverture) als toepasselijke omlijsting van drie choreografieën, waaronder het vermaarde videoballet Live dat Hans van Manen in 1979 op maat maakte voor de piste, de ronde gang en de entree van Theater Carré, op late pianowerken van Franz Liszt.

Opnieuw bleek hoe ‘levend’ Live is. Hoewel het in deze nieuwe omgeving niet in optima forma te bewonderen was (veel toeschouwers moesten als bij een tenniswedstrijd heen en weer schakelen tussen de live videoprojectie en de danseres) viel er genoeg te genieten. Het optreden van Igone de Jongh, die zich dit ballet heeft eigengemaakt en er in schitterde. Of de nieuwe lading die de verhouding tussen de vrouw en cameraman Henk van Dijk heeft gekregen – anders dan in 1979 is er een duidelijk generatieverschil. Door de wetenschap dat de grote, karakteristieke danser Nicolas Rapaic met dit optreden een punt zette achter zijn podiumcarrière, kreeg het conflict tussen De Jongh en haar partner iets extra definitiefs – een mooi afscheid.

In haar titelloze choreografie draaide Nanine Linning een aantal elementen uit Live om. Verplaatst de dans zich in Live van binnen naar buiten, bij Linning waren de dansers eerst buiten, op een (vooraf opgenomen) film te zien. In een vijver op het Museumplein rolden ze langzaam om hun as, begeleid door de rusteloze strijkersklanken van Arvo Pärts Fratres. Daarna betraden ze de zaal via het middenpad, zich met woeste duiken een weg naar het voor de gelegenheid gebouwde toneel banend.

Ook daar was Linnings werk het tegenovergestelde van Van Manen. De jonge choreografe liet haar dansers schijnbaar ongeremd rennen, rollen en zwenken – wat het publiek rond het podium een indruk gaf wat orkestbakmusici moeten doorstaan. Dan was het duet uit Van Manens Variations on a theme of Frank Bridge (Britten), gedanst door De Jongh en Alexander Zhembrovskyy, in meer dan één opzicht geschikter voor een dergelijke presentatie: helder en exact, expressief zonder loze gebaren. Dat oogt beter, dat klinkt beter.

    • Francine van der Wiel