Giel Beelen eindelijk een keer zonder pet

Ik keek weer eens naar Nova. Ze hadden deze keer sigarenrokers die het vanaf morgen niet meer in de kroeg mogen doen, en een bleek dingetje over Sarkozy die tot 31 december onze voorzitter is, en breaking news over Giel Beelen. Joost Karhof presenteerde – als altijd met in zijn ogen de onrust van de razende reporter die tot nieuwslezen is veroordeeld. Het format van de actualiteitenrubriek staat hem per beurt twee stapjes toe: van het studiodonker naar de presenteerstoel. Bedriegt mijn geheugen me nou, of was Tros Aktua onder leiding van Wibo van de Linde indertijd een heel rustig, ter zake en informatief televisieprogramma?

Bij die Giel Beelen heb ik eigenlijk nooit erg stilgestaan. Hij schijnt een begaafde diskjockey te zijn, maar als zodanig heb ik hem nooit gehoord. Verder dan het Radio 1 Journaal kom ik zelden op de radio, en als wij thuis muziek draaien praten mijn vrouw en ik liefst zelf de nummers aan elkaar. Ik zie de dj we eens op het scherm: een bekende Nederlander die net als Ali B zijn baseballpet (of wat daarvoor doorgaat) altijd ophoudt. Dat moet voor die mensen hetzelfde betekenen als de hoofddoek voor een moslima: een signaal van iets. Maar ik zou niet weten waar de pet precies voor staat.

Verder is Giel bekend van allerlei grensoverschrijdende huzarenstukjes. Zo zou hij de eerste zijn geweest die met een paar collega’s voor een goed doel vijf dagen non-stop muziek heeft gediskjockeyd zonder te eten. Een aantal keren moet hij in z’n blote kont over straat zijn gegaan, ook voor iets humaans, want hij geldt als een nobel mens. Nog steeds wordt zijn optreden met de lievelingskok Pierre Wind geroemd. Samen aten zij openlijk de moederkoek op van een zojuist bevallen gemeenschappelijke vriendin. En hij heeft humor. De Australische zangeres Kylie Minogue zou hij Geilie Mineuk hebben gedoopt.

Ik begreep van Nova dat dit allemaal nog maar kinderspel was geweest in vergelijking met wat we overmorgen bij de VARA te zien krijgen in een nieuw televisieprogramma dat Factor Giel heet, en waarin Giel zó ontzettend de grens heeft overschreden, dat een door de omroep geconsulteerd testpanel er bijna onwel van werd, en heel lang heeft geaarzeld alvorens het nihil obstat voor uitzending te verlenen. Giel heeft zich namelijk ter wille van dat programma gewelddadig laten ontvoeren, opsluiten en folteren ‘net als op Guantánamo Bay gebeurt’: een dubbel goed doel dus eigenlijk.

Op zichzelf is het gebaar van iemand in goeie doen die zich vrijwillig begeeft in de situatie van een minder geprivilegieerd mensentype, natuurlijk niet nieuw. Ik herinner me dat Bas de Gaay Fortman als boegbeeld van de Politieke Partij Radikalen ooit een weekje van zijn (twee maanden durende) reces heeft opgeofferd om zich als bouwvakker in te leven in het wereldbeeld van de misdeelde arbeidersklasse. Er is toen nog een foto gemaakt waarop je de politicus met een helm op een emmertje cement zag verplaatsen.

Op de geste als zodanig valt niks af te dingen. Maar hij verliest misschien iets van zijn glans als je bedenkt dat Bas de Gaay Fortman na vijf dagen nooit meer een emmertje cement heeft hoeven dragen, en dat hij dat zelf voortdurend wist – zoals Giel Beelen voortdurend wist dat ze hem niet dood zouden martelen, want het was voor televisie.

Joost Karhof had de scènes met slaan, schoppen, elektrische nepstoel en kop in het ijswater, liefst nog zes keer herhaald, maar ja de sigaren en Sarkozy wachtten nog in zijn draaiboek. Zelf keek ik met genoegen naar een shot van het gemartelde hoofd zonder baseballpet: ongetwijfeld Giels grootste offer voor het goede doel.

Lees de columns van Blokker op nrcnext.nl/blokker