Een vaudevillewereld op het strand van Den Haag

Dans

Stranddans: Same as it ever was van Dylan Newcomb. Tournee t/m 13 juli in onder andere Noordwijk, Bloemendaal. Info: stranddans.nl. Toegang gratis. ****

Met windkracht 7 tuurt een gorilla naar de zee. Samen met een tapdansende clown in een voddenpak ploegt hij zich een weg door het zand. De goochelaar (danser Reinier Schimmel) timmert op het minidrumstel op zijn hoofd, de danser in een jurk van chipszakken (Javier Vaquero Ollero) glimlacht ondeugend naar het publiek, elegant omhoog springend in het zicht van de zee.

Dit is de vaudevillewereld die choreograaf Dylan Newcomb creëert aan de voet van strandpaviljoen De Kwartel in Den Haag. Same as it ever was is zijn tweede dansvoorstelling in de jaarlijks lang de kust reizende serie Stranddans van producent Helma Klooss. Vorig jaar maakte Newcomb, de ex-Nederlands Dans Theater-danser van Amerikaanse origine, een abstracte productie met danseressen, nu zijn er vijf heren die zich aan de weergoden moeten overleveren. Die laatsten laten weten dat ze er zijn. want dansers en toeschouwers worden zo’n beetje gezandstraald door de snoeiharde zuidwester. Niks lieftallige Hollandse zomer, de rode wijn knarst tussen de kiezen en de oren ploppen dicht van het zand. De omstandigheden leiden tot hilariteit én saamhorigheid: de kunst moet en zal winnen van de genadeloze natuur.

Het contrast en de vervreemding tussen kunst en natuur is een van de uitgangspunten van Newcomb. De kunstjeskolder van de vaudeville doet wat het moet doen: grappig en leuk zijn terwijl er een hoge dosis tragiek aan alle personages ten grondslag ligt. De voddenman (Peter Kuit) is tapdanser, een weinig gelukkige maar wel lachwekkende keuze op het zand. Hun acts zijn superknullig, al maakt de sombere gorilla (Cherif Zaouali) een keer een salto. Same as it ever was is, onder de fragmentarische collagemuziek van David Dramm, aanvankelijk een soort campingabsurdisme voor het hele gezin.

Maar dan valt pas op dat er een gewone man, die toevallige eenzame wandelaar in een keurige broek met overhemd, opnieuw langs wandelt. Hij beziet – in een 45º-positie geleund tegen de wind – het schouwspel en met een inventieve val doet hij ineens mee in dit circusuniversum. Het effect is groots, ook omdat Piet Rogie, danser en bekend choreograaf, een eigenzinnige, intrigerende man neerzet.

Same as it ever was wordt met zijn komst abstracter en melancholieker. Wat de voorstelling ook stukken interessanter maakt. Of de wereld van het Frans absurdisme en de Duitse tragedie samen blijven vallen, moet je ervaren. Wat wel verklapt kan worden is dat Same as it ever was alleen al door de strandlocatie echt ervaringstheater wordt. Ontberingstheater in dit geval, maar ook met een zonnetje, een zacht briesje en een tequila zal de show vast voor aangename vervreemding zorgen.