Een onderhoudend toernooi

Terugkijkend op de finale kun je stellen dat die een heel reguliere overwinning voor de Spanjaarden heeft opgeleverd. Zij kregen de meeste kansen, zonder dat ze enorm goed speelden. De wedstrijd werd beslist door een domme goal. Philipp Lahm verdedigde slecht op Fernando Torres, maar hij moest inhouden omdat hij anders tegen doelman Jens Lehmann opbotste die niet goed uit zijn doel kwam. Niettemin is Spanje de terechte kampioen. De ploeg heeft het alleen tegen Italië moeilijk gehad. In de tweede helft had ik het idee dat Duitsland er doorheen zat. Als je afhankelijk bent met je strategie van fysiek voetbal, heb je dan een probleem.

Ik vond de rest van het toernooi heel onderhoudend. Het was veelal aanvallend voetbal en er werd vaker dan gemiddeld gescoord. Ik heb vrijwel alle wedstrijden bekeken, nooit was het nodig om er een krant bij te lezen. Op één duel na: Griekenland-Zweden.

Voor het Nederlands elftal was het een toernooi van extremen. Oranje wordt veel geprezen voor de prestaties in de groepswedstrijden, maar het is de vraag of het team dit EK had kunnen winnen. Als je de beste bent, moet je dat ook op het juiste moment tonen. Na de uitschakeling tegen Rusland zei oud-Heerenveenvoorzitter Riemer van der Velde: dit was weer typisch Oranje. Niet goed zijn als het nodig is.

Het overlijden van de te vroeg geboren dochter van Khalid Boulahrouz kwam op een ongelukkig moment. Wat heeft dit voor impact gehad op het elftal? Je kijkt dan toch even anders naar het leven, je gaat iets meer relativeren. We hadden een matige defensie. De backs en de stoppers waren niet fantastisch. Daar kon je als team niet op leunen.

Er waren meer ploegen die het in de groepswedstrijden goed deden en vroeg werden uitgeschakeld. Zoals Portugal. Spanje had het even moeilijk tegen Italië.

Wat me ook opviel is dat je veel duels zag tussen opkomende backs. Zoals Boulahrouz tegen Zjirkov van Rusland. De laatste kon tegen Nederland steeds vrij opkomen, maar in de wedstrijd tegen Spanje werd hij helemaal overvleugeld. Verder zag je de Duitser Lahm en de Turk Sabri felle duels met elkaar uitvechten. En gisteren Lahm en Ramos.

Qua tactiek waren er geen nieuwe ontwikkelingen. Veel coaches hanteren tegenwoordig het 4-2-3-1 systeem. Of ze spelen 4-4-2 met twee spitsen achter elkaar. De neiging bestaat om steeds meer spelers achter de bal te houden. Spanje was in staat met snel combinatievoetbal bij de centrumspits te komen. Zelden werd de lange bal van achteruit gehanteerd. De spits kreeg de bal van tien, vijftien meter afstand aangespeeld. Dat is voor hem makkelijker voetballen. Dan hoeft hij geen eenzame strijd te leveren, zoals Van Nistelrooy tegen Rusland.

De arbitrage was in mijn ogen over het algemeen heel redelijk. De scheidsrechters maakten wel fouten, maar gaven ruimte om te voetballen. Vaak werd de voordeelregel goed toegepast. Ze waren minder pedant, ze vonden het niet nodig echt de baas te spelen.