Stevige dansers op IT’s festival

Dans IT’S Festival. Gezien 20-24/6 Amsterdam. Inl: itsfestival.nl

Als er één ding gezegd kan worden over de nieuwe generatie danseressen is het wel dat ze eerder rugbyspelers lijken, dan vederlichte, ballerina’s. Is dat erg? Ja, als je het moet hebben van elegante sprongen en kwikzilveren draaien. En nee, als het gaat om theater met hier en daar een beweging. Want de meesten compenseren hun fysiek met persoonlijkheid.

De uitzondering is het Koninklijk Conservatorium uit Den Haag, hofleverancier van tutu-dansers. Hun sterk op individuele danstechniek geënte presentatie, brengt prima ballerina Tess Schuurman voort, compleet met bevroren glimlach. Maar als Wendeline Wijkstra en Benji Soerel een deel dansen uit Lieder eines fahrenden Gesellen van Jiri Kylián, vallen techniek en charisma pas samen. Wat een ongelooflijk mooie dansers zijn dat nu al. De Theaterschool Amsterdam liet zich met de vooropleiding van de dynamische kant zien. In een groot showy groepswerk van Adriaan Krans krioelt het van de dikkerdjes, maar meer dan in Den Haag spat het dansplezier, energie en risico van de vloer.

Tilburg pakt het grootst uit: de Fontys Dansacademie brengt gevarieerde groepschoreografieën waarin de stevige dansers theatraal goed tot hun recht komen. Van alle Nederlandse scholen ogen deze dansers het meest volwassen en toneelklaar, met de Spaanse danser Oscar Padrosa als opvallend intrigerende persoonlijkheid. Studenten van de Salzburg Experimental Academy of Dance deden hun naam eer aan door met Observing Observing - a piece for an audience van Mathew Smith het postmodernisme tot in het extreme door te voeren. Alles werd een citaat van een citaat, de dansers stonden er maar wat te bewegen onder het motto: ironie is schoonheid.

Slechts enkele presentaties in het onderdeel Makers present dance overtuigen. Un-fairy tale bijvoorbeeld, van Giulio d’Anna van de Amsterdamse School voor Nieuwe Dans Ontwikkeling, waar een treffend beeld wordt opgeroepen van geliefden die elkaar steeds dichter op de huid zitten. Het duet is kort en het klopt. Joaquin Sanchez Guerrero van de Rotterdamse Dansacademie stuurt het publiek na zijn solo Breathe in, Breathe out naar huis met een aandoenlijke liefdesbrief die hij onder de stoelen heeft geplakt. Veel producties overstijgen het workshopniveau niet. Er valt nog veel te leren.