Modeblaadjes

Griekse salade mag opeens niet meer en Japan is het nieuwe Italië. Gekmakende dictaten in de keuken.

Verse kruiden zijn in de mode Assorted Fresh Herbs on White Jupiterimages

Het stond in de nieuwe Delicious.: een Griekse salade met allerlei dingen die er niet in horen en de mededeling dat-ie zo „weer helemaal up to date” was. Dat is een ‘gewone’ Griekse salade, de bekende choriatiki salata (boerensalade), met zijn tomaten, komkommer, olijven, uien en feta dus niet. Achterhaald.

Daar kun je verontwaardigd over doen, maar het is nu eenmaal zo dat de mode in de keuken allerlei dingen voorschrijft. Gemengde blaadjes, kruimeltjes, pitjes, saus in drupjes, sowieso heel veel saus, over alles maar dan meestal geen gekookte, maar geblenderde: mojo, salsa, dressing enz. Een maaltijd zonder een kommetje met veel olijfolie en verse kruiden erin is niet ‘up to date’. De Griekse salade in kwestie was gemoderniseerd door de tomaten weg te laten en te vervangen door rode besjes, en verder door heel weinig komkommer te gebruiken, in subtiele, ontzade halve rondjes in plaats van de gebruikelijke bonkige schijven, door met balsamico te werken en de onontbeerlijke groene blaadjes toe te voegen en door er gebakken sardientjes bij te doen. Eigenlijk leek dit dus helemaal niet op een Griekse salade, behalve als je elke salade met wat verkruimelde feta ‘Grieks’ wilt noemen.

Is mijn lichte ontstemming ook mode? Maar dan die andere mode, de alles-moet-vooral-enorm-authentiek-zijn-mode? De mode waardoor ik gisteren nog dacht wel zin te hebben in een frisse Thaise curry met limoen en koriander en kip en kokosmelk en groene pepers, maar moedeloos bedacht dat ik van mezelf amper meer Thais mag koken (past zo moeilijk in de moestuin-gedachte, de lokaal-gedachte, de seizoens-gedachte) en ook al jaren geen kipfilet meer heb mogen aanschaffen want (de organisch-gedachte, de welzijns-gedachte, de ik- gooi-niets-weg-gedachte) het moeten altijd hele beesten zijn die dan Frans of Italiaans of op grootmoeders wijze of slow in de oven of de pan geroosterd of gesmoord moeten worden. Belachelijk. Heb je ergens trek in, ga je jezelf in de weg zitten met modieuze overtuigingen waarmee je de wereld denkt te redden.

Eveneens gisteren, waarschijnlijk opgehitst door het lezen van die Delicious., waarvan ik, ondanks mijn gefronste Griekse wenkbrauw, enorm veel kooklust kreeg, besloot ik voor de lunch een paar worstjes te bakken, met een tomaat in plakjes, een paar heel dunne flintertjes knoflook – mmm! Zo gezegd zo gedaan, maar voor ik het op het bord deed, rende ik wel degelijk naar buiten om het geheel ‘up to date’ te gaan maken: knipte koriander en een boel verse pluksla met veel peperige blaadjes en dat ging over die worstjes met tomaat. Waarom? Daarom. Je proeft het wel, maar het is vooral zo dat je vandaag de dag niets meer weet te waarderen als er geen groene blaadjes bij zitten.

Las ik trouwens ook in de al genoemde D. onder de kop ‘Jill’s kruidentherapie’, dat er maar één manier is om verse kruiden te gebruiken „en dat is in grote hoeveelheden”. Zegt Jill Dupleix die ik niet kende, maar wier knalgroene basilicumijs ik zéér binnenkort denk te gaan maken.

Ga ik er denkelijk aardbeien (zelfgeplukte, hele zoete eh, hoe heten ze ook weer, want ‘aardbeien’ dat mag je eigenlijk ook niet meer zeggen, je moet het rás noemen) bij eten, maar niet met afgrijselijk dure twintig jaar oude balsamico en het geheel bestrooien met wat peper. Dat is ook al een paar jaar een combinatie waar je niet buiten kunt. Dat eet ik dan weer nooit, vind aardbeien heel lekker met een ouderwets scheutje crème de cassis en verder eigenlijk niets. Probeer het gerust eens. Noem het Fraises de Paris, als iemand vraagt wat het is. (Het is heel lekker.)

Nu hou ik op over die laatste D. hoor, maar nog één ding: Japan is het nieuwe Italië. Ja. Dat denkt de baas van Vanilla Venture, u weet wel, de importeur van de betere specerijen, waaronder dikke, kleverige vanillestokjes uit Madagascar die hebben gemaakt dat gewone vanillestokjes nog het meest op een oud takje zijn gaan lijken en weinig weg hebben van volle, geurige, droomvanille, vanille zoals het bedoeld is, vanille als traktatie van de tropische goden.

Binnenkort kunnen we dus ook de betere wasabi verwachten. Ik weet niet of ik van mijn geloof mee mag doen aan die Japanse mode die er dus aan komt, of dat ik biologisch, dichtbij huis zal moeten blijven, maar vanavond wordt het toch maar alvast biefstuk teriyaki, met lokaal, biologisch vlees, lokale sperzieboontjes en Japanse dressing. Ja, dat mag wel.

Delicious. Juli 2008, €5,25