WeekBoek 26

WeekBoek, een verzameling van boeken-nieuws en -rubrieken op nrcboeken.nl, werkt samen met Dirk Leymans website papierenman.blogspot.com.

Boatswain, de hond van Lord Byron Hondenhaar voor groupies van Byron De Britse dichter Lord Byron (1788-1824) heeft naar enkele van zijn bewonderaarsters het haar van zijn hond opgestuurd. Byron ontving via zijn fanmail dikwijls lokken haar van begeesterde dames. De romantische dichter stuurde dan een bedankbriefje en stopte soms ‘bij wijze van grap’ een lok van zijn newfoundlander Boatswain (‘volmatroos’) mee in. De excentrieke Byron was een grote dierenvriend, en toen zijn trouwe viervoeter hondsdolheid kreeg, verzorgde Byron het beest zonder schrik. Andere dieren in Byrons gaarde waren onder meer een beer, een vos, een aap en een krokodil. Toen Boatswain in 1808 het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, kroop Byron in zijn pen om zijn beroemde Epitaph to a Dog. Op het landgoed van Byron staat een tombe, met het gedicht erin gebeiteld, die groter is dan die van Byron zelf. (HC)

McEwan haalt uit naar militante moslims

De Britse auteur Ian McEwan heeft in een interview met de Italiaanse krant Corriere della Sera zwaar uitgehaald naar militante moslims. Hij veroordeelde hen omdat ze ‘een samenleving willen creëren die ik verafschuw’. McEwan zei dat hij ‘deze moslims veracht’ vanwege hun kijk op vrouwen en homoseksualiteit. De auteur van Atonement en On Chesil Beach nam zijn collega-vriend Martin Amis in bescherming tegen de aanhoudende verwijten van islamofobie en racisme die deze te incasseren krijgt.

McEwan vindt het ‘logisch absurd’ en ‘moreel onaanvaardbaar’ dat een schrijver bij elke uitspraak over de radicale islam meteen het label racist krijgt opgekleefd: ‘Vanaf het moment dat een schrijver zijn mening over de radicale islam uit, is er onmiddellijk iemand vanuit linkse hoek die hem wil tackelen en beweert dat hij een racist is, omdat de meerderheid van de moslims een donkere huidskleur hebben’, zo stelde McEwan. (DL)

Nostalgie in Week van het Luisterboek

De Week van het Luisterboek wil maar niet van de grond komen. Twee jaar lang vond deze aandachtsperiode voor het luisterboek nog plaats in het najaar en was er een prijs voor het beste luisterboek te vergeven. Dit jaar is de periode verplaatst naar vlak voor de vakantie omdat daarmee ‘het startschot wordt gegeven voor een heerlijk lange zomer’. Veel luisterboeken worden beluisterd in de auto en het verleggen van de Week van het Luisterboek is dan ook begrijpelijk, maar het komt toch ook wat knullig over. Om serieus genomen te worden – en dat wordt de Week van het Luisterboek nog steeds niet door bijvoorbeeld de CPNB – zal je toch moeten proberen een traditie te laten ontstaan.

Misschien zoeken de uitgeverijen die traditie wel in de nostalgie. Het geschenk dat kopers van een luisterboek deze week krijgen is We gaan nog niet naar huis: een cd met opnames van verhalen over vakanties van de familie Doorsnee (een opname uit 1956), Jan Wolkers (‘Vakantie in de jaren vijftig’, 1975), Godfried Bomans (‘Kruimige aardappels’ uit 1966 – een verhaal dat ook al stond op uitgave We zijn er bijna dat vorig jaar eveneens rond deze periode werd uitgegeven) tot liedjes uit de Stratemakeropzeeshow en een fragment uit De Fabeltjeskrant en meer recente vakantie-anekdotes van Brigitte Kaandorp of Hans Dorrestijn uit 1996. (TJ)

‘Misdaad en straf’ maar niet op vakantie

‘Ik ben er zeker van dat het boek goed is om mee te nemen op een zelfmoordweekend naar Siberië, een soort van Karamazov zonder de grappen. Maar alstublieft, niet voor tijdens een vakantie’, aldus columnist Simon Jenkins van The Times over Dostojevski’s Misdaad en straf. The Times vroeg aan critici en schrijvers wat hun ‘meest verafschuwde boeken’ zijn en welke boeken het minst geschikt zijn om met vakantie mee te nemen. Zo raakt thrillerschrijver Ian Rankin maar niet door Cormac McCarthy heen. ‘Hoe kan een boek waarin gewandeld wordt tegelijkertijd beklemmend zijn?’, vraagt Rankin zich af. Ook Atonement van Ian McEwan moet het ontgelden. Helen Hawkins was ontgoocheld door de abrupt afbrekende plot van het boek, en de oproep van de schrijver aan de lezer om zelf maar te bepalen hoe het met de personages afloopt: ‘McEwan gaf zomaar een centrale verantwoordelijkheid – die over het lot van zijn eigen creaties – in handen van de lezer. Ik dacht dat John Fowles in The French Lieutenant’s Woman die gimmick overbodig had gemaakt.’

Tegelijkertijd kwam Entertainment Weekly met een lijst ‘klassieken’ van de afgelopen 25 jaar. Er is enige overlap met de boeken uit The Times’ walglijst: McCarthy en McEwan. (HC)

Hondenhaar voor groupies van Byron

De Britse dichter Lord Byron (1788-1824) heeft naar enkele van zijn bewonderaarsters het haar van zijn hond opgestuurd. Byron ontving via zijn fanmail dikwijls lokken haar van begeesterde dames. De romantische dichter stuurde dan een bedankbriefje en stopte soms ‘bij wijze van grap’ een lok van zijn newfoundlander Boatswain (‘volmatroos’) mee in. De excentrieke Byron was een grote dierenvriend, en toen zijn trouwe viervoeter hondsdolheid kreeg, verzorgde Byron het beest zonder schrik. Andere dieren in Byrons gaarde waren onder meer een beer, een vos, een aap en een krokodil. Toen Boatswain in 1808 het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, kroop Byron in zijn pen om zijn beroemde Epitaph to a Dog. Op het landgoed van Byron staat een tombe, met het gedicht erin gebeiteld, die groter is dan die van Byron zelf. (HC)

Shakespeare in de Ierse wachtkamer

Het einde van de stortvloed aan gossip- en celebritymagazines in de wachtkamers van doktoren, tandartsen en ziekenhuizen is nabij, tenminste als het aan de Ieren ligt. Zijn hebben namelijk een proefproject opgezet om de luchtige lectuur te vervangen door pakweg Sonnet 130 van Shakespeare of het gedicht Hope van Emily Dickinson.

De initiatiefnemers willen bij medische instellingen in het hele land strooibiljetten bezorgen met welgekozen gedichten. ‘Poems in the Waiting Room’ is een project van de Kildare County Council en het ziekenhuis aldaar wordt dan ook het eerst bediend. Een eerste lading van 2.000 gedichten brengt in juni en juli de wachtende patiënten in poëtische sferen. (DL)

TIJDSCHRIFT Krödde

Eén van de mooiste liedjes uit de Nederlandse pophistorie is in het Gronings gezongen. Het is goed grappen maken over dialecten en gebieden ver van de Randstad, maar als Ede Staals Zalstoe altied bie mie blieven (Zal je altijd bij me blijven?) niets bij je teweegbrengt is er iets mis. ‘Deur de dook zai ik de moan, dizze nacht die is nou van ons baaiden’ zingt de Groningse bard iets later, wat in het Nederlands neerkomt op ‘Door het dak zag ik de maan, deze nacht die is nu van ons twee’. Ga Staal (1941-86) vooral belúisteren, want dan merk je dat zijn zinnen de clichés overstijgen.

In dezelfde lijn als Staals teksten, is er een heus tijdschrift in het Gronings genaamd Krödde, dat zich al in zijn 27ste jaargang bevindt. Het is voor de fijnproever, want voor iemand buiten Scheemda, Oude Pekela of Nieuw Beerta zal een zin als ‘Et handewassen rekt er zo lang meugelek, speult wat met et blokje zeep, prebeert et uut de handen te schieten mor et is nog te groot om ien één hand haand te holden’ toch lastig in één adem uit te lezen zijn. Veel passages uit Krödde hebben hetzelfde effect op je als de dingen die Maarten Koning uit Voskuils Het bureau te horen kreeg bij een bezoek aan de provincie: je bent als lezer van goede wil, maar toch is een plotselinge lachbui moeilijk te onderdrukken. (SK)

Tijdschrift Krödde kost vier euro. Meer info op www.krodde.nl.

WEEKWEBSITEryman-novel.com

Geoff Ryman, een Britse schrijver die voornamelijk sciencefictionwerk publiceerde, plaatste zijn volledige roman 253 op het internet. De lezer dendert samen met 253 metroreizigers door het onderaardse Londen, terwijl Ryman vertelt wat er werkelijk in al in die zwijgende mensen omgaat. Hoe denken ze over elkaar? Gaan ze zeggen dat die meneer tegenover me verschrikkelijk naar zweet stinkt?

Het vergt veel muisklikken om uiteindelijk de (bloederige) eindhalte van de metro te bereiken en helaas werkt Ryman ook nog eens met een vrij saaie schrijfmethode: iedere schets van een passagier is ingedeeld in een aantal vaste omschrijvingen. (SK)

M.m.v. Hans Cottyn, Toef Jaeger, Sebastiaan Kort en Dirk Leyman.

De berichten zijn in uitgebreide vorm via nrcboeken.nl te lezen.