Waarom geen kleine orgie?

Mannen, ga gerust kijken naar de film Sex and the City, betoogde Ron Rijghard vorige week in het Cultureel Supplement. Een selectie uit de reacties.

Columniste Carrie in de film ‘Sex and the City’ Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker)

Eindeloos gebabbel

Met glimlachende verbazing heb ik kennis genomen van Ron Rijghards stelling in het Cultureel Supplement van 20 juni dat de film Sex and the City een ‘emancipatoir kunststukje’ is en ook de moeite waard voor mannen. Net als hij zat ik als bijna enige man in een zaal met een overvloed aan jonge vrouwen, maar ik vind niet dat mijn seksegenoten aan de film wat gemist hebben.

Ter ontnuchtering. De film is niet een vrouwelijke reflectie op moderne fenomenen als blinddating, webcamseks en parenclubs. Sex and the City is een saaie voortkabbelende vriendelijke soap over vier vrouwelijke veertigers in New York, die emancipatoire rolmodellen zouden zijn, maar waarom eigenlijk?

De middenklassedames hebben weliswaar allemaal een baan, maar daar kom je zo goed als niets over te weten. De relatie met de maatschappij is onbelangrijk, alles gaat over hun relatieproblematiek. Hun hele leven lijkt ondergeschikt aan het gebabbel over de relaties met hun meegaande softe mannen – goedaardige mannen met een onduidelijk beroep, die hun best doen om van hun vrouwen te houden en bij overtreding van de feminiene Amerikaanse relatiemoraal gestraft worden met dreigende relatiebreuken.

Hoofdpersoon Carrie is een intelligente columniste, maar over haar professionele bestaan krijgen we niets te horen, wel over haar puberale gedrag om na een huwelijksaanzoek trouwjurken te passen en een idiote scène te maken. Wanneer haar vriend in een moment van twijfel op de huwelijksdag aangeeft de hele show niet zo te zien zitten, verbreekt ze de telefoonlijn, zegt de hele ceremonie af. Ze verbreekt vervolgens de relatie en bovendien meer dan een half jaar alle contact. Tja. Je mag hopen dat een volwassen vrouw toch eerst eens in dialoog treedt.

Nog erger is vriendin en advocate Miranda, die al maanden geen seks wil. Wanneer haar liefhebbende vriend dan opbiecht voor een keer met een ander intiem te zijn geweest en bovendien daar spijt van heeft, zet ze hem niettemin het huis uit en schept een volstrekt overbodig familiedrama. Tsja.

Ronduit lachwekkend is de 49-jarige manager Samantha, die met een jeugdige acteur in Hollywood gaat en wel voortdurend over seks praat en gluurt naar de aantrekkelijke buurman, maar hard wegloopt als deze haar uitnodigt voor een kleine orgie.

Wat moet je als moderne man van in de veertig met deze film? Het enige positieve gevoel dat ik mee naar buiten nam, was dat ik mezelf gelukkig prijs geen deel te hoeven zijn van dit soort levens.

Onder het vernis van deze ‘moderne geëmancipeerde vrouwen’ schuilt een rigide puberale Amerikaanse jaren-vijftigmoraal die overgoten is met eindeloos gebabbel.

Samenvattend: ‘Geen Sex in de City’.

auteur en regisseur

Vrouwen hebben mannen nodig

Het was een leuke vondst van de NRC-redactie om de film Sex and the City door zowel een man als vrouw te laten recenseren. Filmcriticus Bas Blokker was ronduit kritisch; zijn collega Sandra Heerma van Voss gaf in een openhartig artikel toe zichzelf te herkennen in de vier hoofdrolspeelsters en kon daarom niet anders dan een positief oordeel vellen.

Het verschil van inzicht over de film voedt het vooroordeel dat SATC niet besteed is aan mannen en alleen leuk zou zijn voor vrouwen. Ten onrechte. Mannen die nimmer de moeite hebben genomen minimaal één seizoen lang de levens van de vier succesvolle vrouwen Carrie, Miranda, Charlotte en Samantha in New York te volgen, hebben zich in de eerste plaats de kennismaking met een uitzonderlijk goede serie ontnomen. Vooral het script is van een hoog niveau en dat zes seizoenen lang. De dialogen zijn puntig, raak en geestig; de dilemma’s waar jonge vrouwen van dertig-plus voor komen te staan actueel en herkenbaar neergezet, nooit belerend en door de vier uiteenlopende karakters van de hoofdrolspeelsters komt elk gezichtspunt goed uit de verf zonder dat een definitief standpunt wordt ingenomen.

Dat (vooral) mannen er in hun kritiek op wijzen dat de vier vrouwen maatschappelijk engagement ontberen, is een hoogst opmerkelijk verwijt. Heeft ooit iemand de roman Less than zero van Bret Easton Ellis bekritiseerd om de nihilistische houding van hoofdpersoon Clay? SATC portretteert vier maatschappelijk geslaagde vrouwen rond de eeuwwisseling die het nog ontbreekt aan geluk in de liefde. Dat vooral zoveel vrouwen over de gehele wereld zich in hen herkennen, geeft aan dat het meer is dan alleen een komedie. SATC geeft een karakterschets van de kosmopolitische vrouw.

Daar waar de vier vrouwen wellicht weinig blijk geven van hun maatschappelijke betrokkenheid, is de serie zelf zeker wel geëngageerd. Dat zoveel mannen – zoals blijkt uit de beschouwing van Ron Rijghard in het Cultureel Supplement van 20 juni 2008 – zo gepikeerd reageren op vrouwen die zo openlijk over hun maatschappelijke succes, seks en relaties praten, laat in een notendop zien wat zij nog te bevechten hebben. Als je als vrouw financiële, seksuele en geestelijke vrijheid hebt veroverd, moet je op je werk, maar vooral op het slagveld der liefde je weg zien te vinden met mannen die daar nog zoveel moeite mee hebben.

Natuurlijk, dat is waarschijnlijk de belangrijkste verklaring waarom mannen deze serie maar met moeite kunnen waarderen. Maar dan zien zij niet dat één ding ondanks alle emancipatie niet is veranderd. Deze vrouwen willen een man als vriend (Carrie), maatje (Miranda), soulmate (Charlotte) of gewoon voor de seks (Samantha). Deze vrouwen zorgen zelf voor een leuke baan en de daarbij behorende inkomsten, maar voor de liefde en seks hebben ze nog gewoon een man nodig. Dat is een alleszins geruststellende gedachte en alleen daarom is SATC ook voor mannen de moeite van het kijken waard.

Het artikel van Ron Rijghard is te lezen op nrc.nl/kunst.