boekberichten

Schrijver McEwan haalt uit naar militante moslims

De Britse succesauteur Ian McEwan heeft in een interview met de Italiaanse krant Corriere della Sera zwaar uitgehaald naar militante moslims. Hij veroordeelde hen omdat ze „een samenleving willen creëren die ik verafschuw”. McEwan zei dat hij „deze moslims veracht” vanwege hun kijk op vrouwen en homoseksualiteit. De auteur van Atonement en On chesil beach nam zijn collega-vriend Martin Amis in bescherming tegen de aanhoudende verwijten van islamofobie en racisme die deze te incasseren krijgt. McEwan vindt het „logisch absurd” en „moreel onaanvaardbaar” dat een schrijver bij elke uitspraak over de radicale islam meteen het label racist krijgt opgekleefd. „Vanaf het moment dat een schrijver zijn mening over de radicale islam uit, is er onmiddellijk iemand vanuit linkse hoek die hem wil tackelen en beweert dat hij een racist is, omdat de meerderheid van de moslims een donkere huidskleur hebben.” (DL)

Nostalgie in de Week van het Luisterboek

De Week van het Luisterboek wil maar niet van de grond komen. Twee jaar lang vond deze aandachtsperiode voor het luisterboek nog plaats in het najaar en was er een prijs voor het beste luisterboek te vergeven. Dit jaar is de periode verplaatst naar vlak voor de vakantie, omdat daarmee „het startschot wordt gegeven voor een heerlijk lange zomer”. Veel luisterboeken worden beluisterd in de auto en het verleggen van de Week van het Luisterboek is dan ook begrijpelijk, maar het komt toch ook wat knullig over. Om serieus genomen te worden, zal je toch moeten proberen een traditie te laten ontstaan. Misschien zoeken de uitgeverijen die traditie wel in de nostalgie. Het geschenk dat kopers van een luisterboek deze week krijgen is We gaan nog niet naar huis. Een cd met opnames van verhalen over vakanties van de familie Doorsnee, Jan Wolkers, Godfried Bomans (Kruimige aardappels uit 1966 – een verhaal dat ook al stond op de zomeruitgave van vorig jaar We zijn er bijna). Ook zijn er liedjes op te vinden uit de meer recente vakantieanekdotes van Brigitte Kaandorp of Hans Dorrestijn. (TJ)

‘Misdaad en straf’ geen vakantieboek

The Times heeft critici en schrijvers gevraagd wat hun ‘meest verafschuwde boeken’ zijn en welke boeken het minst geschikt zijn om met vakantie mee te nemen. „Ik ben er zeker van dat het boek goed is om mee te nemen op een zelfmoordweekeinde naar Siberië, een soort van Karamazov zonder de grappen. Maar alstublieft, niet voor tijdens een vakantie”, aldus columnist Simon Jenkins van The Times over Dostojevski’s Misdaad en straf. Thrillerschrijver Ian Rankin raakt maar niet door Cormac McCarthy heen. Ook Atonement van Ian McEwan moet het ontgelden. Helen Hawkins was ontgoocheld door de abrupt afbrekende plot van het boek: „McEwan gaf zomaar een centrale verantwoordelijkheid – die over het lot van zijn eigen creaties – in handen van de lezer. Ik dacht dat John Fowles in The French Lieutenant’s Woman die gimmick overbodig had gemaakt.” Tegelijkertijd kwam Entertainment Weekly met een lijst ‘klassieken’ van de afgelopen 25 jaar. Er is enige overlap met de boeken uit The Times’- walglijst: Cormac McCarthy en Ian McEwan. (HC)

Hondenhaar voor groupies van Byron

De Britse dichter Lord Byron (1788-1824) heeft naar enkele van zijn bewonderaarsters het haar van zijn hond opgestuurd. Byron ontving via zijn fanmail dikwijls lokken haar van begeesterde dames. De romantische dichter stuurde dan een bedankbriefje en stopte soms „bij wijze van grap” een lok van zijn newfoundlander Boatswain (‘volmatroos’) mee in. De excentrieke Byron was een grote dierenvriend, en toen zijn trouwe viervoeter hondsdolheid kreeg, verzorgde Byron het beest zonder schrik. Toen Boatswain in 1808 het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, kroop Byron in zijn pen om zijn beroemde Epitaph to a Dog. (HC)

Shakespeare in de Ierse wachtkamer

Het einde van de stortvloed aan gossip- en celebritymagazines in de wachtkamers van doktoren, tandartsen en ziekenhuizen is nabij, tenminste als het aan de Ieren ligt. Zij hebben namelijk een proefproject opgezet om de luchtige lectuur te vervangen door pakweg Sonnet 130 van Shakespeare of het gedicht Hope van Emily Dickinson. De initiatiefnemers willen bij medische instellingen in het hele land strooibiljetten bezorgen met welgekozen gedichten. Poems in the Waiting Room is een project van de Kildare County Council en het ziekenhuis aldaar wordt dan ook het eerst bediend. Een eerste lading van 2.000 gedichten brengt in juni en juli de wachtende patiënten in poëtische sferen. (DL)

M.m.v. Hans Cottyn, Toef Jaeger en Dirk Leyman.

De berichten zijn in uitgebreide vorm te lezen via nrcboeken.nl