Amsterdam laat niet met zich spotten

Maar liefst 7 (zeven!) Amsterdamse leerplichtambtenaren waren gisterochtend op Schiphol afgestuurd voor een razzia tegen kinderen die met hun ouders bij een incheckbalie stonden, terwijl ze op school hadden moeten zitten.

Er wordt veel gekankerd op de hoofdstad. Dat de burgemeester nog altijd van de multicultibeweging is. Dat de gemeenteraad wordt beheerst door nazaten van de Kabouterpartij die stadsgroente willen telen op plekken waar een normaal mens z’n auto parkeert. Dat alle andere lokale politici ook softies zijn. Dat ze dus niet zijn opgewassen tegen een manlijk karwei als de aanleg van een metrolijntje, en onmiddellijk ver over het afgesproken budget gaan, jaren vertraging oplopen en huizen van omwonenden onherstelbaar beschadigen.

Het werd tijd, moet men gedacht hebben, dat Amsterdam eindelijk eens een vuist maakte. ‘Tegen de Hell’s Angels?’, vroeg de hoofdofficier begerig tijdens het driehoeksoverleg waarin over een krachtiger imago werd gebrainstormd. ‘Dat kan niet’, leerde de burgemeester hem een eenvoudig lesje. ‘Die zaak is sub judice’. ‘Praktiserende homoseksuelen in het Vondelpark blijven voor veel burgers nog steeds een grote ergernis’, hoopte de politiecommissaris (die een lichte neiging tot een zachte g heeft) een oude wens in vervulling te doen gaan. ‘Als we daar ook maar één vinger naar uitsteken’, voorspelde de officier, ‘krijgen we het hele Meldpunt Discriminatie weer over ons heen’. ‘Wat denken jullie van het luxe-spijbelen?’, deed de burgemeester ten slotte een verlossende suggestie.

Daar hadden de andere twee nog niet aan gedacht: dat duizenden ouders hun kinderen wederrechtelijk van school houden om een dag vóór ieder ander met het hele gezin alvast naar Havana, Pyongyang of Harare te kunnen vliegen.

‘Maar is het niet zo’, vroeg de officier, ‘dat de laatste schooldag meer een afscheidsfeestje is, waar de leerlingen niets meer van opsteken?’

‘Dat deden ze toch al nooit’, sprak de hoofdcommissaris kindonvriendelijk.

‘Alles tot je dienst’, zei de burgemeester, ‘maar we bespreken hier het verwijt dat we steeds over ons heen laten lopen, en hoe we daar voor eens en altijd een eind aan kunnen maken. Amsterdammers die hun kinderen zonder reden van school houden zijn strafbaar. De zomervakantie begint hier op 30 juni, en geen dag eerder. Regels zijn regels. Ook in Amsterdam. Juist in Amsterdam.’

‘Eindelijk!’, verzuchtten de officier en de commissaris uit één mond. Daar hadden ze al lang van gedroomd: dat daders ook als daders werden behandeld. Dus dat ouders met een spijbelend kind nu op Schiphol konden worden aangehouden, en meegenomen naar een buiten gereedstaande arrestantenwagen. Niks vakantie – dat konden ze op hun buik schrijven. Het kind moest tot 14 augustus nablijven, bij de ouders zou conform de Wet-Rouvoet nog twee jaar met regelmaat ‘achter de voordeur’ worden gecontroleerd, en gedurende die proefperiode bleef hun paspoort ingehouden.

‘Hoe wil je het aanpakken?’, informeerde de hoofdcommissaris die het al helemaal vóór zich zag.

‘Een aantal leerplichtambtenaren donderdag en vrijdag naar Schiphol sturen, en daar de ouders eruit pikken’, zei de burgemeester.

‘Een klopjacht?’, vroeg de officier.

‘Tuttut’, reageerde de burgemeester.

‘Hoeveel is een aantal?’, wilde de commissaris weten. ‘Toch minstens tien zeker?’

‘Bij tien’, waarschuwde de burgemeester, ‘begint Het Parool meteen weer over Nekschot, en dat moeten we niet hebben. Zeven lijkt me voldoende.’

Gistermiddag belde ik naar het stadhuis om te vragen of de actie was geslaagd, en hoeveel arrestaties er waren verricht.

‘Arrestaties waren op deze eerste dag nog niet de bedoeling’, legde de burgemeester me uit. ‘Het ging ons meer om een bewustwordingsproces.’ En de sancties?, vroeg ik nieuwsgierig. ‘Alle betrokkenen hebben een ansichtkaart meegekregen met de tekst School Ready Fly’, glunderde de burgemeester.

Amsterdam kan tegen wangedrag dus keihard uit de hoek komen.