‘Windspecialist’ helpt Kiplagat bij limiet

Lornah Kiplagat (34) weet sinds gisteren dat ze naar de Olympische Spelen mag. Haar worsteling met de limiet roept vragen op over de kwalificatiemethode van sportkoepel NOC*NSF.

Lornah Kiplagat op weg naar haar limiet voor de Spelen. Foto WFA WFA44T:GLOBAL ATLETICS:NIJMEGEN;25JUN2008-Lornah Kiplagat (NED) rent tijdens de Global Athletics te Nijmegen het Limiet voor de olympische spelen op 10.000 mtr.WFA/jj/str.Jack Jacobs WFA WFA

En toen was er wind. Uitgerekend op de avond dat Lornah Kiplagat in Nijmegen haar laatste poging deed de limiettijd op de tien kilometer voor de Olympische Spelen te lopen, joeg een stevige bries de vlaggen strak aan de masten. Pas nadat op verzoek van haar echtgenoot en manager Pieter Langerhorst de aanvangstijd van de race van negen uur tot kwart voor tien was verzet – en de wind enigszins was gaan liggen – stelde de langeafstandsloopster ‘Peking’ veilig. Ze liep een tijd van 31.04,01 minuut, ruim binnen de limiet van 31.22,14.

Met een brede glimlach sloot Langerhorst zijn bezwete vrouw na de finish in de armen. De opluchting bij beiden was groot, omdat door een bacteriële infectie en twee mislukte pogingen de druk op Kiplagat flink was toegenomen. En toen dreigde het gisteren in Nijmegen door die vermaledijde wind opnieuw mis te gaan. Dat liet Langerhorst niet gebeuren.

Zijn dringend verzoek tot uitstel vond gehoor bij de wedstrijdorganisatie van Global Athletics, ook al moesten enkele tientallen atleten over diverse tijdswijzigingen worden ingelicht. Maar voor Langerhorst was er gisteren maar één belang: olympische kwalificatie voor Kiplagat.

Langerhorst wist hoe kwetsbaar zijn vrouw na haar bacteriële infectie was. Met een voorbereiding van amper twee weken was Kiplagat ver verwijderd van haar topvorm en zou kwalificatie voor ‘Peking’ alleen haalbaar zijn als zij een strak schema kon lopen. De wind kwam daardoor wel heel erg ongelegen.

„Maar ik heb een verleden in de zeilwereld en weet dat zo tussen negen en half tien ’s avonds de wind meestal gaat liggen”, claimde Langerhorst na afloop zijn gelijk. „Ze kon nu een tempo van 74 à 75 seconden per ronde vasthouden, wat bij een harde wind niet was gelukt; in dat geval verspeel je al gauw een seconde per ronde. Reken maar uit wat dan haar eindtijd zou zijn geweest.”

De genoegdoening bij Kiplagat kon haar onbehagen over de kwalificatiemethode niet wegnemen. Dat gold meer nog voor de mensen in haar omgeving. Zij stipten een punt aan, waarover ook in andere sporten het ongenoegen groeit. Zie de problemen die sportkoepel NOC*NSF heeft met badmintonster Yao Jie en heeft gehad met judoka Grim Vuijsters en wielrenster Marianne Vos.

Topsportcoördinator Peter Verlooy van de atletiekunie wees erop dat Kiplagat zich al eind april in Istanbul had willen plaatsen voor de Spelen. „Ze heeft twee maanden verspeeld”, stelde hij simpel vast. Langerhorst vertelde dat het gisteren alles of niets was, omdat Kiplagat ook de tijd wil hebben zich fatsoenlijk op de Spelen voor te bereiden. De periode tot de wedstrijddag – vrijdag 15 augustus – is volgens hem net toereikend om in vorm te komen.

Maar het luidst gromde sportarts Peter Vergouwen, die veel nadelen ziet in de rigide toepassing van limieten. Hij zou willen dat NOC*NSF meer rekening houdt met de weersomstandigheden – „in Italië en Spanje is het altijd goed weer” – én de gezondheid van sporters. „Ik vind het kwalijk dat de kennis van sportartsen niet wordt meegewogen bij de opstelling van limieten. Ik heb dat meermalen aangekaart in mijn evaluaties van Olympische Spelen.”

De arts pleit voor richttijden in plaats van limiettijden, zeker voor sporters die hun hoge niveau hebben bewezen. Hij maakt nu mee dat sporters in hun jacht op limieten de grens opzoeken van wat medisch verantwoord is. Vergouwen: „De badmintonster Yao Jie had een dijk van een blessure en was in april eigenlijk helemaal niet klaar voor de EK, haar laatste kans op kwalificatie. Maar nu gaat ze niet naar de Spelen, omdat ze net de halve finales miste. Voor die categorie sporters zou een oplossing moeten worden gevonden. Definieer de omstandigheden waaronder ze zich moeten kwalificeren en laat een groep deskundigen over hun uitzending beslissen.”

Nu ze zeker is van ‘Peking’, mikt Kiplagat op een medaille. Ze ziet kansen, omdat haar Ethiopische concurrenten hun zwakheden hebben en zij zelf bij gedijt bij de hitte en vochtigheid in China.