Het idee: groen is hip en we moeten er wat mee

Het dreigde natuurlijk al een tijdje: een glossy tijdschrift over het ecologisch-bewuste leven. Nu het het toppunt van hip geworden is om in een Kuyichi-spijkerbroek en op een Nukuhiva-sandaal naar de biologische winkel te gaan om aldaar een pot Weleda-dagcrème, een pakje organische Earl Grey en zeven modderige winterpenen te kopen, moest er ook een bijbehorend blad komen.

En dat blad is er sinds deze week, van de makers van Miljonair en Jackie: Green.2. Dat de uitgever van Miljonair dit blad heeft bedacht, doet natuurlijk meteen af aan de groenigheid ervan. Je kunt als uitgever niet beweren dat je groen bent als je tegelijkertijd een ander tijdschrift maakt waarin aanhoudend wordt gepromoot dat mensen de hele wereld moeten rondvliegen in jumbojets en de rest van hun tijd gekleed in een bontjas in een gele Hummer moeten zitten.

Green.2 is dus niet vanuit goede bedoelingen voor de wereld en de winterwortel geboren, maar gewoon uit het idee: groen is hip en we moeten er wat mee. Vanwege de hipheid is Green.2 gedrukt op glanzend gerecycled papier, staat Wendy van Dijk op de cover (in een rap afkalvend ijslandschapje, dat dan weer wel) en is het blad gevuld met loze Engelse kreten als ‘Time to change’, ‘2 Read’ en ‘2 Shop’.

Verder lijdt het aan datgene waar alles aan lijdt dat over groen & goeiig leven gaat: het is oersaai. Voorbeeld? Er staat een column in van Bert Koenders, onze minister voor Ontwikkelingssamenwerking, met zinnen als ‘De gortdroge veengrond vat gemakkelijk vlam en er groeit helemaal niks meer op.’ Ook komen good old Antarctica en zijn zeehonden voorbij, en gaat het hoofdredactioneel over de glasbak. Qua glamour mag Floortje Dessing vertellen dat veel vliegen helemaal niet goed is en openbaart Wendy van Dijk dat ze pas één dag voor het interview met Green.2 een papierbak heeft ingesteld in haar huis.

Zo gortdroog als veengrond.

Dan heb ik nog liever een écht groen krantje, van échte geitenwollensokkenmensen (die in Green.2 een beetje belachelijk worden gemaakt), gestencild op de achterkant van oude Postbank-enveloppen, waarin staat hoe je zakjes thee dertig keer kunt hergebruiken en hoe je van de compost in je tuin een verrassende kleisculptuur kunt maken. En niet de zoveelste constatering dat Bridget Maasland goede werken doet voor puppy’s en dat Bono zo’n enorme filantroop is.

Lees de columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf