Elbow in Paradiso met een verheffend mooie show

Pop Elbow. 25/6 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: Lowlands, 15-17 augustus.

In een rechtvaardige wereld was de groep Elbow uit Manchester even groot als Coldplay. Ze zijn minstens zo poëtisch, net zo melancholiek en ze hebben de liedjes om een zaal vol mensen te betoveren. Maar zanger Guy Garvey is een vriendelijke teddybeer, die zich meer zorgen maakt om het welzijn van het publiek dan om zijn eigen sterrenstatus.

Met het vierde album The Seldom Seen Kid voegt Elbow een nieuw hoogtepunt toe aan een evenwichtig oeuvre, met muziek die eigenlijk meer bij de herfst past dan bij de zomer. Garvey kan prachtig zingen over de gewone dingen die hem als inwoner van een post-industriële stad bezighouden, beter dan het hersenloos hedonisme van Oasis en minder abstract dan de enigmatische Morrissey. Als Garvey zingt over een „hole in my neighbourhood” waar hij als door een magneet naartoe wordt getrokken, zou je niet vermoeden dat hij het heeft over de kroeg op de hoek. Dat soort eenvoudige dingen inspireren hem tot grote dichterlijkheid, versterkt door de kwetsbare falset waarmee deze lijvige man zijn teksten zingt.

Elbow speelt traag en een beetje bombastisch, met interessante instrumentaties waarin het ritme mag hakkelen en strompelen. In een vol en geconcentreerd Paradiso brachten ze twee violistes mee en begonnen de bandleden door zelf een fraaie partij trompet te spelen, als waren ze de plaatselijke blaaskapel die het concert kwam inleiden. Garvey hield het luchtig door de zaal aan te zetten tot de wave. Prachtige songs als het beheerst georkestreerde The loneliness of a tower crane driver en het ‘hole’-nummer Grounds for divorce wisselde hij af met het beantwoorden van vragen uit de zaal en de roep om verzoeknummers, waarbij onder meer om The final countdown gevraagd werd. Die Scandinavische hardrockklassieker speelden ze uiteindelijk toch maar liever niet, ten gunste van het eigen nummer One day dat de betoverende romantiek van vroege Pink Floyd ten tijde van Ummagumma in gedachten riep. Toen het publiek bij wijze van roep om een toegift toch massaal The final countdown inzette wist Guy Garvey het zeker: dit was het sfeervolste concert dat ze in jaren gegeven hebben. Als oefenpartijtje voor hun bijdrage aan het Engelse Glastonburyfestival dit weekend was het een verheffend mooie show.