Zoek piloot, Snuf!

Houdt het dan nooit op, roept ondergedoken Mirjam in het holst van de Tweede Wereldoorlog. Is dat een knipoog naar Paul Verhoeven en Zwartboek? Er zitten wel meer knipogen in Snuf de hond in oorlogstijd, de nieuwste film van Steven (Kameleon) de Jong. Een aankomst met de trein wordt een beetje à la Once Upon a Time in the West neergezet. En naar sommige dingen wordt zo zwaar geknipoogd, dat het dicht bij jatwerk komt. Naar het jeugdboek Oorlogswinter van Jan Terlouw bijvoorbeeld. Ga maar na: jonge wees vindt gewonde parachutist en helpt hem onderduiken. Een man die hij vertrouwt, blijkt een gemene verrader te zijn. Er is ook nog een leuk meisje in de buurt. Het grote verschil is de aanwezigheid van Snuf de hond. Die Duitse herder (”Niet alle Duitsers zijn slecht”, hadden we al gehoord) kan als een Nederlandse Lassie elke situatie aan. De Jong heeft zijn oorlogsfilm adequaat maar fantasieloos in elkaar gezet met een scenario naar de boekenserie van Piet Prins. Dat de Duitsers gijzelaars executeren als ze een lekke band krijgen, lijkt me wat vergezocht. Waarschijnlijk was er geen budget meer voor een spectaculairder sabotageactie dan het uitstrooien van spijkers op het wegdek.

Snuf de hond in oorlogstijd. Regie: Steven de Jong. Met: Tom van Kalmthout, Vivian van Huiden, Steven de Jong, Sanneke Vogel. In: 64 bioscopen