Vals zingen op Nacht van de Glamrock

Glamrock gisteravond in Paradiso Foto Roger Cremers Nederland, Amsterdam, 24-06-2008 in Poptempel Paradiso wordt de 'Nacht van De Glamrock' gehouden. Nederlandse artiesten brengen een ode aan de Glamrock. Van David Bowie tot The Sweet. Van Queen tot Smokie. ARTIEST : Mieke Stemerdink PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Cremers, Roger

Pop: De Nacht van de Glamrock. 24/6 Paradiso, Amsterdam.

Nederlandse glamrock, was dat niet Catapult met Teenybopper band? Nou nee, vaderlandse pophelden op een avond van de glitterrock beperkten zich liever tot het internationale repertoire. Met de marges van de glamrock werd het gisteren in Paradiso niet zo nauw genomen. Space oddity van David Bowie mocht meedoen, en ook het nauwelijks met glamrock verwante Love is all van Roger Glover en zijn kikkervrienden. Huub van der Lubbe zong in een uitverkocht Paradiso I’ll meet you at midnight van Smokie alsof het een ballade van De Dijk was, en Loes Luca vermomde zich als een verdwaalde huisvrouw in regenjas voor Elton John’s Crocodile rock.

Het Parool organiseerde een Nacht van de Glamrock en stelde een top tien op, waarin David Bowie en T. Rex goed scoorden. Juist de laatste kwam er live bekaaid vanaf, want pas lang na de pauze klonk het ontwapenende Get it on gezongen door Jac Biko, de gitarist die zich de hele avond lang met verve stortte op de riffs die de betere glamrock onderscheidt van saaiere popmuziek. Het orkest van pianist Jan Robijns hulde zich in glitterkostuums en speelde overtuigende versies van The Rubettes’ Sugar baby love en The Osmonds’ Crazy horses, wat je daar verder ook van mag vinden.

Maar wie wist het authenthieke glamrockgevoel het best te benaderen? Tjeerd Bomhof van Voicst, gebroken arm in een mitella, deed het goed met zijn versie van Bowie’s Al the young dudes. En Bob Fosko die Dynamite van Mud en Elected van Alice Cooper tot een spetterend einde bracht. Of Mieke Stemerdink die Killer Queen zong alsof Freddie Mercury ter plekke de operafragmenten van Queen’s Bohemian rhapsody bij elkaar aan het verzinnen was. Echt rocken werd het bij Bert Heerink van Vandenberg, die zich ontfermde over de songs van Sweet met Block buster en Fox on the run.

Gedurfd was het fraaie Virginia plain door Henk Hofstede, waarin de contouren van de vroegste inspiraties van The Nits zich aftekenden. Beatrice van der Poel bracht een meeslepend How you’re gonna see me now van Alice Cooper en kreeg te hele zaal mee met haar verpletterende I love rock & roll. De onverwachte ster van de avond was Jan Rot, die nu eens niet in een Nederlandse vertaling het origineel van Cockney Rebels Sebastian tot een uitzinnige meezinger transformeerde. Waar Steve Harley bij zijn theatershows de hele avond toe werkt naar dat moment, had Rot iedereen er meteen bij voor een massaal „somebody called me Sebastian!”

Het ging vooral om de vrolijke kant van de glamrock, verklaarde presentator Leo Blokhuis vooraf. „Het zijn zulke foute nummers,” voegde Bert Heerink daar lachend aan toe. Er werd goed, en soms ook hemeltergend vals gezongen. Op de karaoke-avond in uw dorpscafé komt dit repertoire waarschijnlijk ook regelmatig langs. Maar daar laat Huub van der Lubbe zich zelden zien. Zijn duet The man who sold the world met zangeres Giovanca was bijna net zo goed als Bowie het zelf met Lulu zong.