Obligatieverzekeraars niet overvragen

Stel dat je in de wildernis van Noord-Canada woont. Je denkt dat je over genoeg hout beschikt om je huis aangenaam warm te houden. Maar om daar zeker van te zijn, koop je een optie van een plaatselijke houthakker, die belooft voor meer brandhout te zullen zorgen als je onverhoopt tekortkomt. Het probleem is dat de buurt op een gegeven moment wordt getroffen door een termietenplaag. Je houtvoorraad wordt bedreigd, en je begint je zorgen te maken dat de houthakker zijn verplichtingen niet kan nakomen. Wat moet je doen?

Vervang de flanellen overhemden door krijtstreeppakken, de houthakkers door obligatieverzekeraars, het hout door hypotheekobligaties, de binnenhuistemperatuur door kredietwaarderingen en de termieten door subprime-hypotheken, en je krijgt een idee van het dilemma waar de banken mee worstelen. Zij bezitten voor zo’n 125 miljard dollar (80,1 miljard euro) aan hypotheekobligaties die bij obligatieverzekeraars zijn verzekerd. En ze proberen erachter te komen hoeveel ze van de in moeilijkheden verkerende verzekeraars kunnen eisen, in ruil voor het verscheuren van hun contracten.

Keer nu voor even terug naar het poolgebied. De termieten hebben een groot deel van je houtvoorraad opgegeten. Daarom ben je er niet zeker van of je je huis op de gewenste temperatuur kunt houden. Maar je buren zitten in hetzelfde schuitje, zodat de toezichthouder op de bosbouwsector (dit is immers Canada) van de houthakker verlangt dat hij slechts genoeg hout levert om ieders huis op een minimale tien graden Celsius te houden.

Als je denkt dat je houtvoorraad nog steeds groot genoeg is om je huis warmer te stoken dan die tien graden, is je contract met de houthakker in feite waardeloos geworden. Maar als die irritante termieten rond blijven hangen en je bang bent dat je binnenhuistemperatuur wel eens tot onder de tien graden Celsius zou kunnen zakken, heeft je contract met de houthakker wel degelijk waarde en moet je hem om compensatie vragen als hij er onderuit wil.

Maar hoeveel? Als jij en je buren te veeleisend zijn, kan de houthakker – die dankzij de termieten toch al op een houtje moet bijten, waardoor zijn gezondheid te wensen overlaat – dood neervallen of failliet gaan, zodat jij straks in de kou zit. Intussen is het moeilijk vast te stellen of de termieten klaar zijn met hun feestmaal in jouw houtstapel. Bankiers die met soortgelijke onzekerheden kampen tijdens hun onderhandelingen met de obligatieverzekeraars hebben gelijk als ze zich hard opstellen. Maar ze moeten wel even goed nadenken voordat ze de obligatieverzekeraars echt de poten onder de stoelen wegzagen.

    • Dwight Cass